Gespannen als een veer

Door Wim Romijn, 2014

40cm x 50cm

Hazen zijn een deel van de dag kwijt aan het poetsen van hun vacht om deze wind- en waterdicht te houden. Om zich onder soortgenoten herkenbaar te maken, smeren ze hun voorpoten in met de reukstof die afkomstig is uit de geurklier bij de neus. Ze hebben een voorkeur voor droge, kruidenrijke weiden met liefst veel klaver en paardenbloemen. Bij gemiddelde wintertemperaturen begint de rammeltijd (paartijd) in februari. Bij een milde aanvang van de winter lukt het soms om in december meerdere hazen achter elkaar kriskras door een weiland te zien rennen. De moerhaas of voedster voorop, direct gevolgd door de rammelaar (mannetje) die in hiërarchie de hoogste positie inneemt, de iets mindere macho’s sluiten de rij. De moer laat geregeld blijken dat ze de achtervolging zat is door er als een kangoeroe op los te meppen. Omdat in de winter het gras nog niet geprikkeld wordt om te groeien, zijn de schermutselingen in die tijd het best waar te nemen. In het hoge gras, achter een grote pol of een paar fluitekruidplanten, in die beschutting maken ze hun leger of pot, niet veel meer dan wat weggekrabde aarde. Ze leggen meerdere van deze slaapplekken aan om bij elke windrichting te kunnen kiezen. De moer krijgt meerdere worpen per jaar. Bij dreiging wachten hazen als een gespannen veer om op het laatste moment weg te stuiven.

€1090,00