Gerrerde-maria Abelmann
In deze rubriek plaatst exto elke maand een interview met een van haar kunstenaars in de rubriek 'Uitgelicht'. Deze keer is het de beurt aan Gerrerde-maria Abelmann.
Hoe ben je in aanraking gekomen met jouw manier van werken?
Als kind was ik altijd aan het tekenen dus was het voor mij logisch dat ik na de middelbare school naar een kunstacademie zou gaan. In mijn geval was dat in Rotterdam (omdat we daar toen woonden).
Op de kunstacademie was er behalve tekenen schilderen enz. ook aandacht voor textiele werkvormen. Zo kwam ik in aanraking met het maken van wandkleden (in applicatietechniek); ik hield/houd van lapjes/stofjes, dus dit werd echt mijn ding.
Wat is het verhaal bij je inzending?
Het werk dat ik heb ingezonden heet "Wij en Zij", (groene en zwarte ogen), dat gaat over alle mensen die huis en haard verlaten om ergens anders (in dit geval ons land) veilig te kunnen zijn. Het zijn vaak mensen uit een andere cultuur, waarbij zij die van ons en wij die van hen niet begrijpen. Kinderen zijn onbevangen en kennen dit probleem niet, dus het kind ziet een vogel om mee te spelen en zo leren de verschillende mensen elkaar toch kennen en waarderen.
Wie of wat inspireert jou in je werk?
Mijn inspiratie krijg ik door veel dingen, bv mooie natuur, reizen, de oudheid en andere culturen. Het kan politiek zijn (dat zijn vooral mijn tekeningen), maar het zijn toch vooral mensen met hun gevoelens of bepaalde situaties.
Welk werk heeft een speciale betekenis voor jou en waarom?
Ik heb veel werk waar ik een speciale band mee heb en vooral het laatste werk omdat dat dan nog “vers” in mijn geheugen/gevoelens ligt, maar er is een pentekening “Omkijken” die ik niet kwijt wil omdat hij een heel persoonlijk verhaal vertelt.
Het maken van een wandkleed is een prettig zen-moment
Hoe zou je je techniek omschrijven?
Mijn techniek noem ik schilderen met lapjes. Met het maken van wandkleden ben ik mijn eigen manier van werken gaan ontwikkelen en ik werk nu hoofdzakelijk in wilde natuurzijde vanwege de mooie kleuren, de textuur en zachte glans. Ik begin, met een idee in mijn hoofd, op een stevige ondergrond. Ik teken het niet eerst op de stof, maar knip stukjes zijde en leg het op de ondergrond. Als de compositie klaar is, speld ik het geheel vast en controleer of de verhoudingen goed zijn. Ik naai dan alles vast met een speciale steek, omdat zijde nogal rafelt, waarna ik er soort tekening van maak. Dit doe ik met draden wol, katoen, zijde enz om de “tekening”, en vooral gezichten, beter uit te werken. Het maken van een wandkleed is een langdurig proces, maar ik vind het werken eraan ook een prettig zen-moment, in tegenstelling van het schilderen (vooral de portretten) of tekenen met inkt wat veel concentratie vereist.
Ik word van het maken van mijn werken echt gelukkig
Wat betekent kunst voor jou?
Kunst is voor mij heel belangrijk. Ik kijk graag naar kunst in musea. Ik word van het maken van mijn werken echt gelukkig, het is een uitlaatklep voor mijn gevoelens en meningen.
