Naar alle columns

Okerrode zwemmers

Door Agnes Frijlink

Al jaren hield zich een stil verlangen in mij schuil, maar dat verlangen drukte ik de kop in uit angst, en schaamte. Schaamte? Angst? Waarvoor? Ja weet ik veel.... Ik riep gewoon: Ik wil wel zwemmen, maar niet in een zwembad want dan moet ik een badpak aan en een badpak is discriminerend want mannen mogen gewoon in zwembroek.

Terwijl wat ik wilde was: zwemmen, in een mooi zwembad met een badpak aan!
Begrijp jij het? Nee, ik ook niet.

Mijn eerste poging borstcrawl eindigde in hulpeloos drenkelingengespetter

Het verlangen om te zwemmen bleef en groeide groter en afgelopen juli voegde ik de daad bij het woord; ik kocht een badpak en ging met de buurman mee naar het zwembad; mijn eerste keer na dertig jaar zwembaddroogstand. Al snel bleek dat ik door een rugprobleem de schoolslag niet kon doen en ik aan de borstcrawl moest, maar die had ik nooit geleerd. Mijn eerste poging borstcrawl eindigde in hulpeloos drenkelingengespetter.

Hoe moet dat ooit wat worden, dacht ik toen. Nu, een aantal maanden verder en een Speedo duikbril en swimcap rijker, zeg ik: het is al aardig wat geworden. En het leuke is: men raakt bij de borstcrawl nooit uitgeleerd. Ik kan nog jaren vooruit.

Zwemmen is een fantastische sport, net wat ik zocht en altijd wilde. Zonder de stress die bij ik bij het wielrennen altijd ervaar, racend door de stad of over de dijken, altijd biddend dat er niet plots een kat oversteekt of een afgeleide automobilist mij schept.

Cave of swimmers
Cave of swimmers

Het is onvermijdelijk dat ik de vraag ga stellen: Zwemmen, hoe lang doen mensen dat eigenlijk al? Wie hebben dat bedacht? Nou, ik stond ervan te kijken toen ik dit na ging zoeken. We kunnen natuurlijk alleen iets zeggen over vroegere mensen die iets hebben achtergelaten, iets op schrift of door middel van afbeeldingen. En die afbeeldingen hebben we en mooie ook.

Zo raak in hun eenvoud qua vorm en zo soepel bewegend, het water hoeft niet eens getekend want het is kristalhelder wat ze doen

De oudst bekende afbeeldingen van zwemmende mensen zijn gevonden in de Libische woestijn, in een grot van het Gilf Kebir in de Sahara. In de Sahara? Ja, zo'n 10:000 jaar geleden was de Sahara geen woestijn maar was er veel water, zee, meren en rivieren, en veel groen. De rotstekeningen zijn van mensen die daar kort na de laatste ijstijd leefden en zijn ongeveer 8000 a 9000 jaar oud. De getekende zwemmers voeren een soort schoolslag uit, maar misschien ook wel een soort borstcrawl (onder water doet men sowieso een soort schoolslag, dan slaat de crawl namelijk geen hout). Onderzoekers zijn er zeker van dat mensen al in het stenen tijdperk goede zwemmers waren. Zelfs vandaag de dag kunnen de meeste natuurvolken goed zwemmen. Het is alleen in onze beschaving dat in de loop van de vele eeuwen het zwemmen steeds weer ontdekt en weer vergeten werd.

Cave of swimmers
Cave of swimmers

Op zich erg wonderlijk toch? Immers, we komen allemaal uit het water vanuit de evolutieleer bezien. We waren ooit waterwezens die het land op kropen. En we spenderen onze eerste negen maanden zwemmend in een buik. Trouwens, we bestaan zelf uit voornamelijk water. Hoe kunnen we dan het zwemmen vergeten?

De afbeeldingen van de zwemmers bevinden zich dus in een grot en ze zijn ontdekt door de Hongaarse Graaf László Edward de Almásy (1895-1951) in oktober 1933. Men noemt deze grot ook wel: 'Cave of the Swimmers'.

Ach...kijk nou toch, wat mooi! Die okerrode zwemmende figuurtjes. Zo raak in hun eenvoud qua vorm en zo soepel bewegend, het water hoeft niet eens getekend want het is kristalhelder wat ze doen. Maar waarom doen ze het? Zijn ze aan spelen? Aan het vissen of aan het vluchten? Doen ze een wedstrijdje? Ik zie alleen maar plezier, maar dat is vanzelfsprekend subjectieve perceptie.

Deze oeroude okerrode zwemmers, als vissen in het water. Schitterend. Ze houden hun adem in, maar ze zullen tijdig weer boven zijn. Ik neem ze mee naar mijn volgende borstcrawltrainingen.