Nicole Weddepohl
In deze rubriek plaatst exto elke maand een interview met een van haar kunstenaars in de rubriek 'Uitgelicht'. Deze keer is het de beurt aan Nicole Weddepohl.
Hoe ben je in aanraking gekomen met jouw manier van werken?
In 2022 ben ik afgekeurd voor werkzaamheden wegens een spierziekte en zag ik een lege toekomst voor me. Ik was toen pas 54 jaar. Daar kwam verandering in, toen ik in die zomer in aanraking kwam met schilderen. De docente waar ik toen les van kreeg zei dat ik talent had, dat was een mooie opsteker. En ik vond en vind het heel leuk. Omdat ik dus nog maar drie jaar schilder ga ik nog alle kanten op. Nu ben ik naast acryl ook bezig met olie- en aquarelverf. Alle drie vragen om hele andere technieken. Ik wil graag leren en het schilderen heeft mij helemaal in de ban.
Ik ben fanatiek bezig om te exposeren. Ik heb zelfs al in het museum “De zwarte tulp” in Lisse gehangen, ik deed mee aan een wedstrijd en werd uitgekozen. Wat een eer. Ik heb het werk zelfs verkocht. Dat vind ik zo bijzonder, dat anderen genieten van mijn werk, dat mensen altijd zeggen dat ze blij worden van mijn kunst. Kijk daar doe ik het voor.
Wat is het verhaal bij je inzending?
De ijsvogel is mijn laatste acrylwerk. Op een heerlijk groot doek de kleuren en vormen laten ontstaan. Ik zag er laatst eentje vliegen, flits. Het vogeltje landde vlakbij op een tak en ik kon zowaar een mooie foto maken; dat was de inspiratie voor dit schilderij. De prachtige natuur en het leven daarin, ik hou daarvan.
Ik hou van de prachtige natuur en het leven daarin
Wie of wat inspireert jou in je werk?
Sinds ik zelf schilder heb ik een museumkaart aangeschaft en ga ik met veel plezier naar musea. Wat steek ik daar veel van op en wat kan ik toch jaloers zijn (in positieve zin) om hoe goed al deze schilders zijn. Ik kan me daar echt aan vergapen. Ik heb sinds kort ontdekt dat het hele realistische werken niet zo bij mij past. Ik kan het ook niet, vanwege de spierziekte is mijn motoriek niet goed.
Dus groots en kleurrijk dat zijn mijn grote voorbeelden, ik denk dan aan Marianne von Werefkin en Matthew Wong. Maar ook Charley Toorop, Kees van Dongen en natuurlijk Vincent van Gogh. Waar ik vooral op val is als alles qua perspectief en zo niet klopt. Kunst is voor mij de uiting van gevoel en niet dat alles zo precies is. Ik was laatst in Gouda naar de expositie van Jo Koster. Prachtige schilderijen, wat mij het meest boeide was haar proces. Dus dat gaf mij de hoop dat ik nog heel veel kan gaan leren en veranderen. Wat een fantastische ontdekkingsreis staart mij aan.
canvas 120x40cm — Nicole Weddepohl
Welk werk heeft een speciale betekenis voor jou en waarom?
Elk schilderij dat ik maak is voor mij speciaal. Vooral mijn poesjes-schilderijen, ze zijn vrij simpel, maar ik geniet van het proces van maken. De poesjes ontstaan, gaan praten, luisteren soms en vertellen hun verhalen. Zo ontstaat een schilderij bij mij. Ik heb een idee in mijn hoofd en dat ga ik maken. Soms zonder voorbeelden zelfs, ik zie wel waar het proces mij brengt. En juist dat vind ik het leukste, van wit naar gekleurd doek en voilà, er staat wat moois op.
Van wit naar gekleurd doek en voilà, er staat wat moois op
Hoe zou je je techniek omschrijven?
Mijn techniek is in ontwikkeling. Ik heb elk jaar les van een (andere) docent, ga op schildervakanties, zit op een schildersvereniging, ga regelmatig naar workshops en schilder met een vast groepje vrienden. Maar het liefst schilder ik alleen, met harde muziek, lekker meezingen, bakkie thee -erg belangrijk is de pure chocolade erbij- en schilderen maar.
Elke keer leer ik en steek ik weer wat op en vergeet ik het weer, totdat het opeens van pas komt en ik het gebruik. Zo leuk hoe hersens werken, dat wat erin zit komt naar voren als je eraan toe bent. Dus ik leer en geniet bovenal.
Wat betekent kunst voor jou?
Kunst is voor ieder zo persoonlijk. Bij een expositie van onze schildersvereniging vroeg ik aan de bezoekers “welk schilderij vond je het interessantst?” Vraag het 25 bezoekers en je krijgt 25 verschillende antwoorden. Dat is kunst voor mij, dat het zo persoonlijk is. Dat er geen touw aan vast te knopen is, en juist dat maakt het zo ontzettend prachtig.
