Catherine Pineau
In deze rubriek plaatst exto elke maand een interview met een van haar kunstenaars in de rubriek 'Uitgelicht'. Deze keer is het de beurt aan Catherine Pineau. Catherina Pineau is één van de exposerende kunstenaars in de extostand op Art Eindhoven.
Hoe ben je in aanraking gekomen met jouw manier van werken?
Sinds 1984 woon ik in Nederland en hier heb ik wortel geschoten. Ik had ook de behoefte iets met mijn handen te doen. Iets creatiefs en expressiefs. Vrijwel direct begon ik met cursussen die met klei te maken hadden: boetseren, pottenbakken… Dit heeft me nooit losgelaten. In 2006 heb ik de opleiding keramische technieken in Gouda afgerond.
Ik laat graag de toeschouwer een eigen interpretatie geven
Wat is het verhaal bij je inzending?
Dit is een van mijn beelden onder het thema ‘In-between’. Je kunt het zien als een boom waarvan de binnenkant is verteerd, waardoor de hardste delen overblijven. Een illustratie van weerbaarheid. Ik heb het echter ‘Vleugels’ genoemd, vanwege de beweging en de overloop van de kleur van bruin naar blauw. Ik laat graag de toeschouwer een eigen interpretatie geven.
Wie of wat inspireert jou in je werk?
Bij het wandelen kijk ik graag naar de bomen, de soms onverwachte vorm van de stam of de taken, de motieven van schors… Als ik in gezelschap ben, blijf ik ook vaak achter, omdat mijn aandacht wordt getrokken door een of andere kiezelsteen, stukje hout of versleten schelp. Dit soort vondsten belanden in mijn atelier en zijn vaak aanleiding tot nieuwe beelden. Beelden van geologische gelaagdheid geobserveerd tijdens mijn jeugd in Noord-Afrika blijven in mij geëtst.
Bij Brancusi bewonder ik de schijnbare eenvoud, de driedimensionale lijnen. Een soort van vanzelfsprekendheid.
Welk werk heeft een speciale betekenis voor jou en waarom?
Een toevallige houding van mijn dochter inspireerde mij tot een reeks werken in het thema ‘Unbearable lightness of being’. Het vrouwzijn komt tot uitdrukking in vloeiende lijnen en contouren. Voor zover het beeld wordt herkend, beperkt dit zich tot de contouren van hoofd, haar en armen.
‘#MeToo’ illustreert voor mij kwetsbaarheid versus weerbaarheid. Bij dit werk sta ik stil bij wat aanranding of verkrachting met je doet.
Het werk #Metoo illustreert voor mij kwetsbaarheid versus weerbaarheid
Hoe zou je je techniek omschrijven?
De vorm van het uiteindelijke beeld ontstaat vaak vrij intuïtief onder mijn handen, zonder tekening of schets vooraf. Ik streef naar een natuurlijke uitstraling met een matte of zacht glanzende huid.
De vrouwfiguren en dieren zijn veelal geboetseerd met rolletjes klei. Verder werk ik vaak met lapjes klei die ik aan elkaar monteer. Soms zijn het uitgesneden platen of repen, met een reliëf. Soms teken ik eerst met een mes een patroon in een dikke plak klei, die ik vervolgens uitsla als een pizza. Hierdoor vervormt het patroon en krijg ik interessante texturen.
Glazuren stel ik zelf samen. Veelal zijn ze zelfontwikkeld, met houtas van mijn open haard als belangrijk ingrediënt en vele proeven met mengsels van restglazuren, ook van bevriende keramisten. Zo maak ik optimaal gebruik van grondstoffen.
Het werk wordt vaak meerdere keren geglazuurd en opnieuw gestookt voordat ik tevreden ben. Ik vind het spannend niet herhaalbare resultaten te hebben.
Wat betekent kunst voor jou?
Alle materie - rotsen, planten, dieren - bestaat uit dezelfde elementen. Ook wij zijn sterrenstof en onderdeel van de levenscyclus. Bergen eroderen en worden klei. Met deze klei maak ik mijn werk. Ik voel me daarbij net een alchemist die met vormloze materie en vuur op zoektocht gaat.
“Réenchanter le monde!’’: Uitnodigen om om zich heen te kijken en zich keer op keer weer te verwonderen. Diversiteit omarmen.
