De drie harten van Margot Beckschebe

‘… het portemonneetje waarin ik melkgeld mee naar school kreeg, de zegeltjes van de Nutsspaarbank en mijn eerste horloge.’

Elke kunstenaar heeft een heel persoonlijk creatief proces. De één werkt snel, de ander langzaam; de één heeft vooraf een duidelijk plan, de ander volgt liever spontane ingevingen. ‘Werk in uitvoering’ geeft je een inkijkje in dit creatieve proces: in het werkplezier, maar ook in de hindernissen die kunstenaars ervaren en hoe ze daar mee omgaan.

Margot Beckschebe had een modevakschool aan huis in Den Haag, maar na een poos wilde ze vrijer werken. Ze is daarom sinds 2000 meer de kunst- en theaterrichting opgegaan, waarin ze heerlijk mocht overdrijven. Ze volgde een workshop ‘Experimenteren met textiel’ en kreeg enorm veel nieuwe mogelijkheden aangereikt. Die heeft ze verder ontwikkeld. ‘In 2020 ben ik gestopt met werken’, vertelt Margot. ‘Ik vroeg me af wat ik eigenlijk nog meer was dan een wandelende naaiencyclopedie en ging op zoek naar mezelf. Ik ben een levenslijn gaan maken met herinneringen: voorwerpen die ik niet wilde wegdoen, maar die lagen te verstoffen in een kast. Op deze manier kan ik er steeds naar kijken.’

Drie delen
‘Allereerst heb ik mijn geschiedenis in drie delen verdeeld: mijn jeugd, mijn gezinsleven en mijn arbeidzame leven. Ik ben begonnen met een (textiel)collage over mijn arbeidzame leven. Mijn moeder volgde op de radio de naaicursus ‘Met naald en schaar’, die mij indertijd prikkelde om met naaien te beginnen. Een deel van het lesboekje was het uitgangspunt van deze collage, die ik heb aangevuld met stofjes die ik ooit heb gebruikt. Plus een hart: mijn hart voor textiel. Het hart komt in alle collages terug.’

‘Daarna maakte ik de textielcollage over mijn jeugd, met centraal de handschoenen van mijn moeder in een gebaar van dankbaarheid. Daar heb ik mijn jonge hart in gelegd. Foto’s van mijn familie, het portemonneetje waarin ik melkgeld mee naar school kreeg, de zegeltjes van de Nutsspaarbank en mijn eerste horloge. Tenslotte de collage over mijn gezin. Een plattegrond van Loosduinen tussen de kraagjes van een jurkje uit mijn jeugd, daarover heen een foto van mijn gezinnetje geborduurd. Twee schoentjes van het geboortekaartje van mijn dochter, plus een klok met het tijdstip van haar geboorte.’

Keuzes
‘Bij het maken van dit drieluik heb ik eerst heel veel materiaal verzameld en vervolgens weer weggelegd. Bij het kiezen heb ik gelet op de uitstraling van de voorwerpen om het tijdsbeeld eer aan te doen. Ook heb ik gelet op kleur en een aansprekend beeld. Ik wilde dat de drie delen optisch verbonden waren en dat kan met kleur heel goed. Het was best moeilijk, al die keuzes, ik had zoveel materiaal dat allemaal bij me hoorde.’

Blootgeven
‘Ik heb veel verschillende technieken gebruikt en deels symbolisch gewerkt, zoals wirwarlijnen om een verward gevoel uit een periode weer te geven en goud voor een prachtige tijd. Uiteindelijk heb ik er een laag tule overheen gedaan; ik gaf voor mijn gevoel zoveel van mezelf bloot, er moest letterlijk iets overheen. Het maken heeft maanden geduurd. Als ik het even niet meer wist, dan liet ik het liggen om er uit een ooghoek steeds even naar te kijken. Vaak kreeg ik dan ineens een idee hoe ik verder kon. Twijfels heb ik altijd, maar niet zo erg dat het struikelblokken worden. Ik ben blij met dit werk. De eerste collage die ik maakte, is qua opzet veel rustiger dan de andere twee. In mijn arbeidzame leven was ook meer een eenheid, het naaien voelde als ademen. Dat zorgt waarschijnlijk voor een rustiger beeld.’

Toekomst
Sinds kort woont Margot in Elspeet. Ze wil graag in haar nieuwe regio meer textielkunst onder de aandacht brengen. Na dit drieluik over haar eigen leven, gaat ze meer projecten over maatschappelijke thema’s maken. Een nieuwe uitdaging wordt het combineren van hout, dat ze in de bossen vindt, met textiel.

Website Margot Beckschebe
Tekst: Marjolein van der Stoep