Jan Mankes - verstilling & strijd
Museum Arnhem en Museum Belvédère Oranjewoud
Jan Mankes (1889-1920) staat bekend om schilderijen, waarop de tijd stil lijkt te staan. Een rustige scène van de mensen om hem heen, van dieren en van natuur. Hij maakte deze kunstwerken als reactie op de onrustige tijd waarin hij leefde, tegen de achtergrond van de communistische revolutie, de Eerste Wereldoorlog en het feit dat Nederland zich moest voorbereiden op oorlog. Waarom deed Mankes dat? Was het een manier om te ontsnappen aan de ellende? Of zat er een strategie achter? In Museum Arnhem zie je dat Mankes aandachtig en met veel gevoel schilderde. Ook wordt er gekeken naar zijn tijdgenoten en naar hedendaagse kunstenaars. Hoe zoeken zij rust in de onrustige wereld om zich heen?
Over twee musea verspreid, kun je Jan Mankes als nooit tevoren ontdekken. Een deel van de tentoonstelling is te zien in Museum Arnhem. Tegelijkertijd is het andere deel, over Mankes' Friese jaren, in Museum Belvédère in Oranjewoud te bekijken.
Afgelopen weekend bezochten wij de expositie in Museum Arnhem. Hieronder is hier een impressie van te zien. Vanwege de drukte kun je deze alleen bezoeken met het boeken van een tijdslot.
Een veel bekeken werk was zijn laatste werk: 'Marmot in Herfstbos'. Jan Mankes wilde dat het werk na zijn dood werd vernietigd, omdat hij het niet goed genoeg vond. Zijn familie heeft gelukkig anders besloten.
In de tentoonstelling is ook werk te zien van tijdgenoten van Jan Mankes en werk van hedendaagse kunstenaars, te weten:
Suzette Bousema, Lucie van Dam van Isselt, Antoon Derkzen van Angeren, Edgar Fernhout, Julie de Graag, Jacobus J. H. van Haagen, Bertha van Hasselt, Jemmy van Hoboken, Madelon Hooykaas, Theo van Hoytema, Chris Huidekooper, Raoul Hynckes, Dick Ket, Chris Lebeau, Jan Mankes, Jacob Maris, Matthijs Maris, Piet Mondriaan, Marianne Nicolson, Odilon Redon, Rembrandt van Rijn, Wim Schuhmacher, Sophie Steengracht, Jan Toorop, Floris Verster, Mariëlle Videler, T. Wegner, Jan Wittenberg, Milah van Zuilen.
We lichten hier het werk uit van kunstenares Mariëlle Videler. Zij maakte een jaar lang elke dat een tekening van een vogel op een klein vel papier, als onderdeel van haar project Reconstructing the Senses. Zij keek daarbij niet naar de vogels zelf, maar kwam vanuit haar gevoel tot de contouren en patronen. De installatie is de uitkomst van een jaar lange intensieve toewijding en toenadering tot onze wereld-medebewoner: de vogel.
