Toon onbeantwoorde berichten | Toon actieve onderwerpen



Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 
 Interview met Rob Hintjens 
Avatar gebruiker

Berichten: 448
Naam: Rob Hintjens
Woonplaats: Antwerpen
Opleiding: Volstrekt autodidact (sinds 30 jaar) en laatste 10 jaar bijzonder veel in de praktijk (bij)geleerd van Theo Beck, docent fotografie die tevens een goede vriend van hem is.
Discipline: Fotografische composities. Hij is eerder ‘foto-graficus’ dan fotograaf.
Site: http://hintjens.exto.nl

Bijlage:
robh.jpeg
robh.jpeg [ 18.53 KiB | 3277 keer bekeken ]
Het fascineert Rob geweldig om tegenstellingen tegen elkaar uit te spelen. Het (schijnbaar) ongerijmde in elkaar laten opgaan en dat in beeld te brengen (o.m. typisch aan Stanley Kubrick’s films).
De stijlbeheersing van Japanse regisseurs, zoals o.m. Akira Kurosawa, die in eenvoud en soberheid iets veelzeggend tonen boeit ook enorm.
Maar ook het in kleine, soms bijna onopvallende details de essentie van een gebeuren, moment in een afbeelding vastleggen waar een aantal graffiti-artiesten, zoals o.m. Banksy, in uitblinken… een eindeloos scala van even zoveel artiesten in meerdere disciplines geeft de brede kijk van Rob weer. Het resulteert in veelal filmische opzetten van composities. Er is iets aan voorafgegaan en wat er op volgt is de vraag, die je vrij aan het interpreteren of mijmeren kan zetten…

De mensen, het leven en gebeuren in Europese (groot)steden (vooral in de wijken buiten het toeristisch circuit), de beeldcultuur op straat is rijk aan indrukken waar hij zijn beeldmateriaal vandaan haalt. Een achttal weken per jaar hangt hij dan ook rond in het buitenland, met camera in de hand, vooral in Portugal. Op deze wijze heeft Rob zijn duizenden foto-opnames verzameld, die kunnen dienen als achtergrond, decor of figuratief element.
Onderstaande foto, 'One-night-stand' herinnert hem aan de innige ontmoetingen en belevenissen tijdens deze Portugese ‘hang-out’ weken.
Bijlage:
one-night stand.jpeg
one-night stand.jpeg [ 43.38 KiB | 3277 keer bekeken ]


Tot een tiental jaren geleden waren zijn composities letterlijk tijdrovend knip- en plakwerk, die grote ‘barokke’ collages opleverden. Met de opkomst van grafische programma’s voor het bewerken van digitaal beeldmateriaal kon hij vlotter, verfijnder en gedetailleerder werken, zonder letterlijk een hele werkruimte in beslag te nemen.
Sinds een jaar of 8 hanteert hij Adobe Photoshop (nu de CS5-versie). De neerbuigende commentaren op het gebruik hiervan doen hem denken aan de negatieve reacties zowat een eeuw geleden bij de opkomst van de (kunst)fotografie. Maar het echt onder de knie krijgen van zo’n bewerkingsprogramma en de oneindig vele artistieke middelen die het biedt, wordt zwaar onderschat.

Het uitwerken van een fotocompositie kan weken, maanden duren waar uren werk in opgaan. Meestal start hij met een achtergronddecor (een muur, een buiten- of binnenruimte) waar gaandeweg elementen aan worden toegevoegd en bewerkingen op toegepast. Het aantrekkelijke hiervan is dat je via zo’n programma, bijzonder veel kunt uitproberen, toevoegen en verwijderen zonder het origineel te verliezen. ‘Af’ is een ontwerp pas als Rob er zelf lang naar kan kijken en ‘geboeid’ blijft zonder zich te ergeren in bepaalde aspecten. Vooral dat laatste maakt dat een werk in de maak meer dan eens lang blijft ‘liggen rijpen’.
Tenslotte volgt de laatste definitieve ronde door het werk te printen op fotopapier, canvas, forex, tekenpapier en de laatste tijd ook op ruw handgemaakt papier, wat een extra reliëfeffect oplevert. Een aantal werkjes lenen zich om op transparant te printen, wat dan op kleine, doorschijnende stalampjes gekleefd wordt.

Bijlage:
lost innocence.jpeg
lost innocence.jpeg [ 58.94 KiB | 3277 keer bekeken ]
- Lost innocence – (2010) is een werk wat voor Rob extra waarde heeft. Jarenlang werkte hij n.l. met jongeren die een vrijwel kansloos bestaan hadden.
Rob: “Het is bijzonder moeilijk en complex als je op te jonge leeftijd je ‘onschuld’ kwijtspeelt. Kunst lijkt op het eerste zicht niet aan hen besteed. Een absolute misvatting, zo blijkt. Er schuilt heel wat authentiek, artistiek potentieel in jongeren die eerder op straat hun levensweg zoeken. Dit werk heeft op de een of andere manier met hen te maken. Ben ook uitermate gefascineerd door zogenaamde ‘hangjongeren’, hun cultuur en de graffiti die zij er spritsen. Op de koop toe ben ik minutieus lang aan dit werk bezig geweest. Zo verbaasde ik mensen met het fotograferen van afdrukken van schoenzolen op vloeren, die er o.m. in verwerkt zijn.”

Buiten de fotografie heeft hij een pedagogische, psychologische, agogische opleiding gevolgd aan de Universiteit Gent. Beroepshalve focust zijn werk zich dan ook op beleidsontwikkeling en conflictbemiddeling in de social-profitsector. Hij hoeft dus niet te leven van zijn artistiek werk, gelukkig maar. Toch slaagt hij er in heel wat werk te verkopen zodat het zeker de kosten dekt. Dat maakt het ‘kif-kif’.
De opleidingsachtergrond en werkervaring maakt dat hij oog heeft voor menselijke kwesties; betekenisvolle details vallen op en ‘la condition humain’ houdt hem voortdurend bezig. “Ook die invloeden zullen wellicht in mijn artistiek werk terug te vinden zijn”, aldus Rob.

Het werk: ‘Alice does’t live here anymore’ gaf mij (interviewer) als kijker een directe associatie met Alice in Wonderland. Na de ondertitel kwam ik op de hit van Smokie (voorheen Smokey), een Engelse rockband met diverse hits in de jaren 70 van de vorige eeuw en die nu nog steeds actief toert.
Ik ervoer het als bijzonder hoe de samengevoegde (?) beelden mijn associaties ondersteunden en vroeg aan Rob: “Is deze wisselwerking het resultaat waar je op uit bent of een bijkomend iets wat jouw motivatie om zo te werken ondersteunt?”


Rob: "Dit werk kun je (als zoveel andere werken van me) meerduidig en vrij interpreteren. Een associatie met een hit van Smokie (uit de jaren 70) is één van de leuke. Net zo goed herinnert het iemand anders aan Martin Scorsese’s film met dezelfde titel (1974). Of los van elk concreet aanknopingspunt kan je ‘r een heel persoonlijke link aan vastknopen: een ‘Alice’ die je leven bepaalde en verdween in het ‘niets’ of een ‘Alice’ die het ene dodelijk fiasco na het andere overleeft, …
Bijlage:
CCL Alice.jpeg
CCL Alice.jpeg [ 37.75 KiB | 3277 keer bekeken ]
Het lijkt realistisch met een toevallige samenloop van elementen maar is het niet. Het kerkhof, de graffiti met de titel op de muur, een paar schoenen en de zwerm spreeuwen zijn zaken die ik samengevoegd heb om bewust een meerduidige ‘indruk’ na te laten. Aan de kijker om er een betekenis aan te geven en bij een tweede blik misschien nog een andere waardoor het begint te fascineren. Niemand zal je duiden wat het ‘werkelijk’ is of betekent. Wat je er zelf in vindt, is ‘wat het is en betekent’ voor jou.

Een afbeelding, een kunstwerk fascineert me, is voor mij geslaagd van zodra het ook meerduidig interpreteren toelaat. Net als bij een boeiend contact tussen mensen. Kunst heeft daarmee ook iets van
‘ont-moeten’ (een soort oogcontact zonder elkaar daarom letterlijk in de ogen te kijken). Ik toon je iets waar ik om geef. Je kijkt aandachtig en wat is het effect? Het mag zijn wat het is. Maar als er iets van uitgaat, laat ‘t dan zoals in een goed gesprek dieper doordringen zonder je ‘verplicht’ maar wel echt aangesproken te voelen. Als dat lukt ben ik tevreden.”

Ook let hij minutieus op details. Waar komt dit vandaan? Is dat omdat het kan met de nieuwe programma’s of zit er iets achter verscholen wat de basis is voor het werk. Wordt de werkelijkheid alleen realistisch vervormd door die onopvallende details die je of wel of niet ziet als kijker? En waarom wil hij de werkelijkheid eigenlijk vervormen?

Rob: “Kunst is voor mij o.m. ‘spanning’ creëren aan de hand van subtiele details en de kijker fascineren, verstillen omdat ‘t een en ander oproept en zo een bijzondere betekenis krijgt. Bij wijze van vergelijking herinner ik me van een verblijf in Japan een ervaring in een échte zen-tuin. Alles leek op ‘t eerste zicht zo ‘esthetisch mooi’. Tot ik details achterhaalde die me duidelijk maakten dat er met veel geduld spanning was gecreëerd omdat er planten naast elkaar groeiden die in normale omstandigheden elkaar verdelgen. Die schoonheid gecombineerd met spanning pakt me, verstilt me.

Leven zit boordevol ‘toevallige’ betekenisvolle details die je bestaan (soms grondig) beïnvloeden. Vraag is of je die ook ziet, er iets mee doet of er wat aan hebt. De essentie in details verschuilen is waar ik de klemtoon op leg in m’n werken. Om dat uit te kunnen drukken vervorm ik ook de werkelijkheid om er een bespiegeling van te maken voor de aandachtige kijker. Die details hoeven niet altijd figuratieve elementen te zijn. Het schuilt soms in de manier waarop ik licht en duister contrasteer, kleuren bewerk, elementen vervaag, vervorm, …

Grafische programma’s zijn voor mij puur middel geworden om iets wezenlijk uit te drukken: een gevoel, een ervaring, een vaststelling, een mening, … de tijd dat ik graag demonstreerde wat je met die programma’s kon aanvangen heb ik achter me gelaten. Nu reken ik er op dat ‘t gebruik ervan niet direct de aandacht trekt.
Soms lukt ‘t me, zoals met het werk ‘Desperate Barbie’, alle details in één foto-opname te hebben zonder er iets aan te moeten toevoegen of te veranderen. Was ik een fulltime professioneel fotograaf dan zou me dat wellicht veel meer lukken. Maar dat ben ik niet. Dus gebruik ik grafische programma’s om met het beeldmateriaal dat ik heb fotografische composities te maken waarmee ik iets subtiel kan duiden. Hoe meer ik ‘t gebruik, hoe meer ‘t z’n eigen leven begint te leiden.”
Bijlage:
desperatie barbie.jpeg
desperatie barbie.jpeg [ 37.82 KiB | 3277 keer bekeken ]
Rob is volgens eigen zeggen geen ‘verkoper/handelaar’ en hij laat zich ook niet graag ‘verkopen’ door een ander. Tot nu toe heeft hij zelfs vanwege bijkomende ‘verplichtingen’ en kosten die er zijns inziens teveel aan zijn, een tweetal aanbiedingen van (commerciële) galeriehouders afgewezen. Dat kan ook vanwege de luxe dat hij niet van zijn beeldend werk hoeft te leven. Het overkomt hem wel dat mensen hem opdrachten toevertrouwen. Zo had hij twee schooldirecties die verschillende grote afbeeldingen bestelden om als ‘eye-catcher’ te dienen aan de schoolpoort. Rodaan Al Galidi (een boeiend, eigenzinnige schrijver, die in Zwolle woont) was onder de indruk van zijn werk en liet twee boekomslagen voor hem ontwerpen. Overigens niet naar de zin van zijn uitgever, die uiteraard zelf ontwerpers in huis had.
Volgens kenners is zijn werk moeilijk ergens in onder te brengen, waardoor ook aansluiting vinden met een bepaalde kunstdiscipline of –stijl, waar samengewerkt wordt, niet zo voor de hand ligt.
Kenmerkend voorval daarover is bv het gebeuren dat hij ooit zijn portfolio voorlegde aan 3 fotografen die jureerden. Een stevige discussie tussen twee en een van hen ging over de vraag wat zijn werk met fotografie te maken had.

'Desperate barbie' haalde ooit 'hét kunstwerk van de week' op exto, maar ik kreeg 't nooit verkocht. Wie wil nu (op de rand van een balkon) een met ijzerdraad geketende naakte etalagepop naast te drogen gehangen bedlakens in z'n leefruimte hangen?

Om de twee jaar ongeveer stelt Rob zijn werk tentoon. Hij organiseert dan meestal alles zelf. Afwisselend betrekt hij er anderen bij en tot nog toe zijn dat ook artiesten die er professioneel mee bezig zijn. Dat zij met hem samen willen exposeren, beschouwt hij ook als een erkenning van zijn artistiek werk.
Het liefst exposeert hij in ruimtes waar overdag of ‘s avonds veel volk passeert (een drank- of eetgelegenheid, een cultureel centrum), waar er geen drempel is om binnen te stappen, waar er van alles plaats vind, te doen is en te beleven valt. Rob: “Als dan iemand stopt om naar je werk te kijken is dat een ongelooflijke voldoening. Zeker als sommigen dan contact met je opnemen en respons geven op wat ze zagen.“

Verdere bekendheid genereert hij vooral via directe contacten en dankzij mond tot mond reclame van mensen die zijn werk appreciëren.
Meer dan eens schenkt hij een werk aan iemand, waarvan hij meent dat het diegene echt toekomt.
Zo herinnert hij zich bv. de voorzitter van het Afrikaans Platform in Antwerpen, die zijn geschenk meteen permanent in een publieke ruimte liet hangen, omdat ‘iedereen dat moest zien’.
Het maken van bruikbare ansichtkaarten van zijn werk is eveneens een manier om meer bekendheid uit te dragen. bv. Dit werk op postkaartformaat wordt meer dan eens gebruikt als condoleancekaart.
Bijlage:
uncompatible.jpeg
uncompatible.jpeg [ 24.47 KiB | 3277 keer bekeken ]


In 2007 kwam Rob al surfend op exto terecht en opende enkele (gratis) webpagina’s en het boeide hem zeer om te merken hoe de ‘hele wereld’ er passeert en te ervaren welke werken veel of juist nauwelijks bekeken worden. Twee jaar later heeft hij er met plezier een extra pakket bijgenomen en daar heeft hij bepaald geen spijt van.

In tegendeel juist… de interactieve mogelijkheden die EXTO biedt, zowel met de beheerders als met andere kunstenaars en kijkerspubliek is het werkelijk waard. Ook de wijze waarop EXTO zijn service en aanbod, voor een heel schappelijke prijs, verder ontwikkelt en met vallen en opstaan verbetert kan zijn goedkeuring zeker wegdragen.
Exto biedt Rob ook de mogelijkheid anderen in hun artistiek werk en ontwikkeling te volgen. Dat heeft er o.m. toe geleid dat hij Hella Martens en Gerard Albertsboer, die hij aanvankelijk niet kende, uitgenodigd heeft om samen te exposeren in Antwerpen. En bv eind december was er het interview met Mattijn Franssen. Wel, hem heeft Rob sterk aanbevolen bij een Antwerps cultureel centrum, die hem niet kenden en waar effectief een tentoonstelling van zijn werk op volgde.

Heb je nog een vraag aan Rob? Stel deze hier


RIANN


Bericht: #1
08 maart 2013 10:06
Profiel
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 2 gasten



Zoek naar:
cron
Powered by phpBB