Toon onbeantwoorde berichten | Toon actieve onderwerpen



Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 
 Interview met Els Vegter 
Avatar gebruiker

Berichten: 4749
Eens in de zoveel tijd zal het interviewteam van Exto een kunstenaar die meer dan twee jaar geleden is geïnterviewd opnieuw een aantal vragen stellen. Zijn er vragen blijven liggen? Wat is er in de tussentijd gebeurd? En hoe gaat het met de kunstenaar in kwestie?

Naam - Els Vegter
Woonplaats - Utrecht
Opleiding - Universiteit en particuliere kunstopleiding
Discipline - Schilderen en mixed media
Website: http://www.elsvegter.nl


Bijlage:
Els Vegter.jpg
Els Vegter.jpg [ 29.92 KiB | 3434 keer bekeken ]




In de galerie Huidlandschappen zie ik eigenlijk bijna geen werken van na 2010 staan; heb je dat hoofdstuk afgesloten; in die zin dat de landschappen blijven in je werk, maar de huid niet?
Ja en nee. De huid is nog steeds allesoverheersend in mijn werk. In mijn laatste serie Organic spaces zie je dat thema ook weer terugkomen. Je kijkt naar ruimtes, landschappen maar ook naar huid, gaten, spleten, bobbels en wonden. Huid vat ik ruim op; alles wat je kunt voelen, wat aan te raken is, wat prikkelt en uitdaagt. Aaibaar of weerbarstig. De fase van cellen naschilderen heb ik achter me gelaten, maar celvormigen komen nog wel voor. Ik streef naar samengaan van beelden; ruimte, landschap en onderhuidse lagen.


De meeste van je werken zijn alsof we er van bovenaf opkijken zoals luchtfoto's. Toch denk ik meer werken te zien die richting landschap gaan, zoals 'Dunes' uit de galerie 'Kustlijnen'. Is dat zo en gaan we dat meer van je zien?
Ik werk op verschillende fronten aan verschillende series. De serie Organic spaces gaat over ruimte, huid en landschap. De serie kustlijnen is concreter en verbeeldt bestaande of imaginaire landschappen. Zo ben ik nu met een landschap bezig geïnspireerd op het werk Spiral Hill van Robert Smithson. Hij heeft dit kunstwerk in 1971 voor Sonsbeek buiten de perken ontworpen in een zandgroeve bij Emmen grenzend aan water. Je kunt er doorheen lopen maar ziet de ingreep in het landschap vooral van boven. In mijn atelier lag het tijdschrift Beelden, waarvoor ik artikelen schrijf, met een piepklein plaatje van dit kunstwerk. Ik kende het van eerdere publicaties en opeens viel het kwartje.
In 2010 had ik de Zandmotor geschilderd, een celvormige megahoop zand om de duinen bij Kijkduin te versterken. Eigenlijk ook een ingreep in het landschap, maar dan door Rijkswaterstaat.
Bij Spiral Hill (een titel heb ik nog niet) wil ik zo weinig mogelijk verf gebruiken. Alleen het water schilder ik in olieverf en de rest bewerk ik met kanarievoer (van mijn zoon’s parkieten), theebladeren (van groene afslankthee uit Brazilië), zand en graan.
Ik geberuik zoveel mogelijk organische materialen omdat het kunstwerk zelf ook heel organisch van vorm is. Zo’n idee ontstaat vrij spontaan, voelt kloppend en past ook goed bij mijn andere materiewerken.
De lijnen van het landschap en de waterkromming heb ik verder zelf verzonnen. Het is geen exacte kopie van het werk van Smithson. Dat vind ik niet spannend. Ik geef er mijn eigen draai aan waardoor het schilderproces onvoorspelbaar blijft. Soms past het werk goed bij Kustlijnen’en landschappen. De meer abstracte werken vallen onder Organic spaces.


En dan heb je nog je serie Assemblages. Wat zijn dat?
Ja, ik verzamel graag oude, roestige vondsten. Als ik een roestige, oranje uitgeslagen fietsketting op straat zie liggen, raap ik die op. Langs de kust van Texel vond ik een fraai doorroest barbecue-rooster. Dat vind ik dan een mooi object om iets mee te doen. Eerst ligt het een tijdje in mijn atelier en dan op een dag, leg ik het op een doek. In combinatie met andere materialen, schuif ik de voorwerpen heen en weer op het witte linnen. Dat is mijn schetsontwerp. Als ik helemaal tevreden ben, lijm ik de objecten vast met pasta. Als het droog is, voeg ik olieverf toe.

Bijlage:
Texel, wrakhout, fossiel, stenen en zand op linnen.jpg
Texel, wrakhout, fossiel, stenen en zand op linnen.jpg [ 218.09 KiB | 3434 keer bekeken ]



Dat proces van op kleur brengen is heel spannend en verrast mij zelf ook. Meestal houd ik de kleuren ingetogen bij de assemblages omdat ik de sfeer van het oude en aangetaste wil versterken met sobere, vergrijsde tinten. Het materiaal zelf bepaalt de kleuren.
Zo vond ik wrakhout van oude strandhuisjes op het strand van Texel met wat rode accenten. Dan hoef ik geen kleur meer toe te voegen, die krijg ik cadeau van de vondst. De verwering probeer ik in het schilderen dan zoveel mogelijk terug te laten komen zodat het samen een geheel wordt. Dat vind ik bij dit werk Texel goed gelukt. Je ziet nauwelijks waar het materiaal begint en de verf ophoudt. Dat wordt nog versterkt doordat er op het wrakhout afgebladderde verf zit. Dat laat ik dan lekker zitten. De tand des tijds.

Bijlage:
Zonder titel, olieverf, bbq-rooster, wrakhout en  lood op linnen.jpg
Zonder titel, olieverf, bbq-rooster, wrakhout en lood op linnen.jpg [ 211.08 KiB | 3434 keer bekeken ]




Er is toch veel gebeurd in de afgelopen twee tot drie jaar. De galerie Organic spaces is helemaal nieuw en die bevat alleen werken uit 2012. Zou je iets over deze galerie kunnen vertellen?
In augustus 2012 heb ik meegedaan met het festival Kunst In Duin in Noordwijk. Samen met andere (Exto-)kunstenaars en beeldhouwers, stonden we in het Pieter Florisdal en maakten werk op locatie. Vijf dagen lang kon publiek langskomen en kijken naar beelden en schilderijen in uitvoering.
Voor mij was het de eerste keer dat ik buiten werkte met publiek dat over je schouder meekeek. Gelukkig was het vaak rustig zodat ik geregeld in stilte kon werken. Die dagen begon ik vaak met een strandwandeling en het verzamelen van strandvondsten. Die legde ik op de werkplek ter inspiratie en een oude oranje werkhandschoen spijkerde ik samen met blauw visserstouwaan de kraam.
Later in de week gaf ik een workshop aan kinderen die de scheermessen en schelpen gebruikten in hun schilderijtjes. Op deze ruimtelijke plek in de duinen zijn de eerste Organic spaces ontstaan. Het thema biedt mij voldoende ruimte om landschap en huid te combineren. Het was ook voor het eerst dat ik op klein formaat ben gaan werken. Een tip van Liesbeth Optendrees. Als je met iets groots bezig bent, is het handig om ‘restjes af te smeren’ op kleine doekjes. Dat klinkt oneerbiedig maar ik merkte dat ik op de vierkante centimeter uitgebreid kon werken. Een nieuwe ontdekking na alle grote formaten.
Bovendien verkoop je een klein doekje soms makkelijker.

Bijlage:
Organic spaces,  detail verfhuid.JPG
Organic spaces, detail verfhuid.JPG [ 260.68 KiB | 3434 keer bekeken ]




Specifiek een vraag over het werk Organic Spaces IV. Heb je een vooropgezet plan, hoe lang doe je over een werk, hoe ga je te werk? Waar staat de term Space hier voor? 
Organic spave IV is zo’n klein werkje van 30-30cm. De bodem van een bierblikje en touw van het strand vormen de basis. Later heb ik het midden geaccentueerd met goud pigmentpoeder. Dit werkje is snel gemaakt. Ik heb er wel lang naar gekeken om de kleuren goed te krijgen dus met de details ben ik dan langer bezig. Maar meer dan een paar uur zal het niet zijn. ‘Space’ staat voor de lege ruimte in het midden. Daar kun je verdwalen - of niet.
Dit is geen werk met een vooropgezet plan. Hier start ik vanuit het materiaal, werk intuïtief en de kleur doet de rest. Dit is heel basic en toegankelijk werk. Vrij snel gemaakt. De uitdaging zit voor mij in langzaam en doorwerkt schilderen. Dat komt mijn werk vaak ten goede. Langzaam in de zin van zorgvuldig, meerdere lagen en niet te snel tevreden zijn.
Bij het werk ‘Spiral Hill’ van Smithson zat ik op een gegeven moment al die kanariezaadpitjes met carparol vast te plakken. Een vreselijk rotwerkje eigenlijk, maar toen dacht ik aan een cursist van mij. Die heeft tijdens het inloopatelier, een prachtige hagedis gemaakt met schubbenhuid. Heel geduldig plakte hij linzen en doppen van pistachenoten op de huid van klei. In opperste concentratie. Een voor een, met een pincet. De toewijding waarmee hij dat deed, is een voorbeeld voor mij en zijn reptiel is prachtig geworden. Dat meditatieve, de aandacht en toewijding stralen door in een werk.



Met welk werk van de afgelopen twee jaar ben je het meest in je nopjes?
Dat is ongetwijfeld 'In loving memory'. Het is een eerbetoon aan mijn moeder die in 2010 overleed. Het werk grijpt ook terug op mijn vader die in 1985 is overleden. Het is een monument voor de oudere generatie van de vorige eeuw en herkenbaar voor veel van mijn leeftijdgenoten. Jarretels, oude knopen en postzegels, oude foto’s en identiteitskaarten verhalen van een andere tijd.
Het mooist vind ik de oude agenda-fragmenten van mijn moeder waarin ze in haar zwierige, beverige handschrift haar afspraken opschrijft en het wel en wee benoemt. Dat vond ik tijdens het maken heel troostend, juist omdat mijn moeder en ik niet een hele innige band hadden samen.
Het werk is geselecteerd voor de ZomerExpo2012. Liefde was dat jaar het thema, dit jaar is het Aarde. De hele zomer hing het meerluik in het Gemeentemuseum Den Haag. Mijn familie uit Zuid Afrika en Canada is speciaal gekomen om het werk te bewonderen. Heel bijzonder. Bovendien hing het werk daar ook nog tussen de Rembrandt’s en Vermeer’s.

Bijlage:
In Loving Memory.jpg
In Loving Memory.jpg [ 302.36 KiB | 3434 keer bekeken ]



Heeft dit werk nog tot een andere richting in je werk geleid?
Ik merkte wel dat het heel bijzonder is om iets te maken, wat zo dichtbij en persoonlijk is. Dat raakt. Huid is niet voor niets een thema van mij. Ik houd van ‘dichtbij’ en ‘op de huid’. In het schilderen heeft het nog niet tot een ommezwaai geleid. Het heeft er wel toe geleid dat ik workshops Rouw- en Verliesverwerking ga geven in het atelier. Mensen die een dierbare verloren hebben of gescheiden zijn en iets willen markeren kunnen met voorwerpen en materiaal naar de workshop komen. Ik werk hierin samen met rouwtherapeute Beate Matznetter. Zij heeft een eigen praktijk Ruimte voor afscheid. De eerste workshop is zaterdag 16 maart in Utrecht.


Besteed je meer tijd aan schilderen dan voorheen?
Nee, de laatste jaren krijgen andere activiteiten voorrang. In 2012 heb ik veertien exposities gehad. Je kunt je voorstellen dat ik daar heel druk mee ben geweest. Het is een ‘uitgaande beweging’ terwijl het schilderen in je atelier een ‘naar binnen gekeerde’ beweging is. Ik merk dat die twee krachten moeilijk samen gaan. Het is of het een of het ander.
Bovendien hebben al die tentoonstellingen en groepsexposities veel tijd en geld gekost. Zodoende heb ik in 2012 weinig geschilderd. Daarom heb ik besloten om in 2013 nauwelijks tot niet te exposeren. Dit wordt het jaar om de bakens te verzetten, om projecten af te ronden en ruimte te maken. Ruimte om te schilderen en ruimte voor iets nieuws.
Zo geef ik les over social media aan kunstenaars en ondernemers. Ik besteed veel aandacht aan het organiseren van thema-workshops met gastdocenten en om de vrijdag houd ik inloopatelier. Mensen werken daar zelfstandig aan hun eigen projecten en ik coach op de achtergrond. Verder schrijf ik in opdracht voor de kunstbladen Beelden, KM en Atelier. Voor Kunstliefde in Utrecht zit ik in de jury voor de jaarlijkse Kunstliefdeprijs. Zo bezoek ik regelmatig interessante tentoonstellingen waarover ik schrijf op mijn blogs. Ik ben ooit begonnen als journalist. Tegenwoordig ben ik weer een schrijvend kunstenaar.



Andere websites van Els:
http://www.ruimtevoorafscheid.nl/
http://www.linkedin.com/profile/edit?trk=hb_tab_pro_top
http://elsvegter.wordpress.com/
https://twitter.com/





Heb jij ook nog nog vragen aan Els? Stel ze hier.

Agnes Frijlink

_________________
Alles kan........, in principe...


Bericht: #1
25 jan 2013 11:29
Profiel
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast



Zoek naar:
cron
Powered by phpBB