Eens in de zoveel tijd zal het interviewteam van Exto een kunstenaar die meer dan twee jaar geleden is geïnterviewd opnieuw een aantal vragen stellen. Zijn er vragen blijven liggen? Wat is er in de tussentijd gebeurd? En hoe gaat het met de kunstenaar in kwestie?


Naam: Erlinde Ufkes Stephanus
Woonplaats: Oostwold Oldambt
Opleiding: Amsterdamse Grafische School en Vrije School
Discipline: Schilderen & Sculpturen
Website: http://www.demeerlandsekoe.nl







Je hebt de afgelopen 3 jaar niet stilgezeten, kunnen we vaststellen. De galerieën van voor 2009 bekijkend en vergelijkend met het meest recente werk, lijkt het er op dat er wat meer rust komt in je werk. Klopt dat?
Na een slecht jaar gehad te hebben in 2009 in de privésfeer, ben ik vanaf 2010 'helemaal los gegaan'. Elke dag ben ik te vinden in mijn atelier, zelfs in het weekend als mijn gezin nog ligt te slapen. Ik hou van vroeg opstaan; het spreekwoord Ochtenstond heeft Goud in de Mond is mij op het lijf geschreven. Je opmerking klopt; er is meer rust in mijn werk. Ik denk zelf dat het te maken heeft dat ik trefzekerder ben geworden door het dagelijks schilderen. Soms heb ik moeite om op een (voor mij) mooi werk dat in de maak is, mijn kenmerkende zwarte slierten er over heen te draperen. Af en toe laat ik deze dan ook weg, maar toch mis ik ze dan op de één of andere manier.




In het interview van 2009 zeg je dat je in je schilderijen emotie vast wilt leggen; het leven proberen te vangen en weer te geven. Is deze opvatting hetzelfde gebleven?
Ja ik geloof het wel, alleen is er wat veranderd naar hoe ik er mee bezig ben. De dieren moeten met MIJ communiceren terwijl ik hun schilder. Het is het gevoel dat ik moet hebben dat ze wat te vertellen hebben. Thuis hebben we veel dieren, paarden, honden, poezen en kippen. Ik loop altijd tegen ze te praten en merk dat ze op hun eigen wijze terug praten. Er is communicatie, dat hoort bij het leven. Of je nu dezelfde taal spreekt of niet. Dat is volgens mij de essentie die er de laatste jaren bij gekomen is.




Vind je dat je de afgelopen jaren gegroeid bent in je werk, zowel in uitdrukking als techniek?
Absoluut, zei ik onbescheiden... Het zou ook raar zijn als je, in dat waar je elke dag met hart en ziel mee bezig bent, niet zou groeien. Alleen, het onderwerp is nog steeds het zelfde gebleven. Ik heb geen idee of ik dit mijn hele leven blijf doen, dieren schilderen, maar het is het liefste wat ik doe en dat al sinds 2005. Ik maak ook wel eens wat anders, maar dieren hebben me gewoon een hele hoop te vertellen. Het overdrijven doe ik nog steeds, bv. in de mimiek van het dier, of maak de ogen net iets groter, maar niet meer zoals voorheen. Al kan ik af en toe nog wel eens een lekkere uitschieter hebben. Ik neig vaak naar het belachelijke. Dat heb ik dus nog steeds.



Hoe lang doe je gemiddeld over een werk en schilder je werkelijk iedere dag?
Aangezien schilderen voor mij toch een stuk emotie is en je humeur/gevoel niet dagelijks hetzelfde is, kan dat variëren. Wel heb ik de "drive" om elke dag te werken, ik MOET wat doen want anders voel ik me doodongelukkig. Het schilderen heeft voor mij een lege plek ingevuld, een stuk oud zeer. Tel daarbij nog mijn ADHD en een behoorlijke dosis energie op en het plaatje is compleet. Ik benut juist deze dingen en buig ze om naar iets wat voor mij als zeer positief wordt ervaren. Verder ben ik met meerdere werken tegelijkertijd bezig; als het één ligt te drogen ga ik verder met het andere en vice versa. Daardoor komt het dat mijn productiviteit zeer hoog ligt. Gemiddeld ben ik anderhalve week tot twee weken met een werk bezig. Al naar gelang hoe groot het werk is en wanneer ik blij ben met het resultaat.


Hou je je buiten je eigen werk ook bezig met het werk van anderen en/of heb je favoriete kunstenaars? Zo ja, welke en waarom?
Nauwelijks. Klinkt arroganter dan het is. Ik geloof dat mijn zogenaamde eigenheid in mijn werk daar ook door komt. Zo werkt het tenminste bij mij. Ik heb ideeën genoeg om 5 mensenlevens mee te vullen, maar kom tijd te kort doordat ik mijn gezin op de eerste plaats zet (ik ben een enorme moederkloek), het huishouden doe, kinderen naar school brengen en dieren verzorgen. Verder probeer ik mijn sociale contacten niet te laten versloffen. Op dat laatste heb ik onlangs wat op gevonden; 1 x in de 2 maanden zie ik mijn vriendinnen tijdens een etentje bij iemand thuis. Heel gezellig en zo zie je elkaar toch regelmatig.
Ik kom er steeds meer achter dat ik me als een kluizenaar gedraag. Als man en kinderen naar werk cq school zijn, ben ik het liefst in mijn atelier te vinden en ik houd digitaal contact met medekunstenaars die elk hun eigen ding doen. Door dat ik zelf druk doende ben, kijk ik erg weinig naar het werk van anderen. Toch kan ik enorm genieten van andere kunstenaars, als dat toevallig op mijn pad komt.
Ik ga zelden naar musea of andere exposities toe. Misschien komt dat ooit nog eens, als ik wat meer rust in mezelf heb gevonden.






Ben je nog wel eens bezig met je lampen (ik zag op je site dat de laatste uit 2011 dateert)?
Tot 2010 was ik erg intensief bezig met mijn lampen. De opbouw bestaat uit papier-maché, maar de afwerking is van gips. Deze toplaag moet geschuurd worden en kan niet met een schuurmachine. Dat betekent een pens vol werk dus. Zo kreeg ik een fikse slijmbeursontsteking in mijn rechterschouder. Nooit geweten dat het zo'n pijn kon doen. Nog steeds merk ik, als ik te zwaar getild heb, dat het sluimerend aanwezig is. Daarom heb ik de lampen gelaten voor wat ze zijn.
Wel ben ik bezig om van 2 modellen een mal te laten maken en die te laten gieten in kunststof. Helaas moet het hele gebeuren voorgefinancierd worden en dat geld heb ik nu gewoon niet liggen. Daardoor heb ik helaas wel wat opdrachten gemist. Maar ik vertrouw er op dat dit binnenkort gaat veranderen en dat ze alsnog gemaakt kunnen worden.


Als ik kijk naar je afgelopen exposities zie ik dat je nauwelijks nog op zogenoemde kunstmarkten staat. Wat is daarvan de reden?
Ja dat klopt. Het gesjouw met het werk – ik maak vaak groot werk – vaak voor 1 dag en buiten waar als je pech hebt, wind en regen vrij spel hebben, het heen en weer gerij (we wonen in Oost-Groningen, dus niet lekker centraal), maakt dat ik heb besloten me toch meer te richten op galerieën die mijn werk willen exposeren. Dat laatste gaat gelukkig erg goed. Ik merk dat steeds meer galerie-eigenaren mijzelf benaderen in plaats van andersom.
Wel doe ik af en toe nog mee met een kunstmarkt. De reden daarvan is dat je meteen de feedback krijgt van bezoekers. Je ziet hoe men reageert op je werk. Men ziet de kunstenaar er bij en dat is vaak niet het geval bij een galerie. Daar weet je niet wie je werk koopt en is veel anoniemer.


Zou je twee recente werken kunnen aanwijzen en bespreken die van de groei voor jou het (beste) voorbeeld zijn?
Bij Adorable Dolly, de koe, heb ik besloten om de herkenbare zwarte slierten achterwege te laten. Waarom? Ik sta vaak in twijfel de laatste tijd, mijn werk wordt steeds verfijnder en door het zwart haal ik veel van de zachtheid weg. Bij Adorable Dolly vond ik echt dat ik het achterwege moest laten. Dat deed ik in het verleden ook wel eens, maar nu krijg ik er soms gewoon meer moeite mee.




Bij Two Masks, de twee siamezen, had ik precies dezelfde twijfel. Het schilderij was zonder het zwart rustig en sereen. Ik heb toch de keuze gemaakt er meer levendigheid en expressie te willen geven door het met zwart, weliswaar meer bescheiden, de katten te omlijsten. Achteraf ben ik daar toch blij mee. Maar het blijft een heikel punt.
Als ik terugkijk naar eerder gemaakt werk, was ik veel wilder en onstuimiger. Vaak kwamen de slierten op een willekeurig plaats neer en had niet behoefte om ze enigszins weg te halen, waardoor het werk veel meer een brei was van vormen en kleuren die in elkaar overliepen. Nu zet ik mijn hoofdonderwerp meer op de voorgrond, alhoewel ik zelden een echte achtergrond meeschilder.





In het interview uit 2009 was Tasty Straw, een portret van een koe die stro eet, je favoriete werk. Is dat nu nog steeds zo of heb je een andere favoriet?
Tasty Straw vind ik nog steeds goed getroffen. Ze is een levendige koe die met vlotte streken op het doek is neergezet. Ze heeft uitstraling die een koe ook echt kan hebben; nieuwsgierig en soms een beetje brutaal maar in haar achterhoofd dat ze zich zo kan omdraaien om weg te vluchten en even er na weer terug te komen, zij het op gepaste afstand.





Ik heb sterk de neiging mijn laatste werk het mooist te vinden en zo ook nu. Two Masks is tot nu toe mijn laatste schilderij. Wat ik mooi vind aan dit werk is de zachtheid van die prachtkatten, terwijl ze wel de tanigheid van een Chocolate Point Siamees hebben. Door de grootte, 150 x 80 cm, kon ik heerlijk verdrinken in hun ogen. Aan dat laatste heb ik erg veel aandacht besteed. Als de ogen niet spreken is het voor mij een doods schilderij. En zelf vind ik dat ik de blik goed heb gevangen. O, ik kom nu zo onbescheiden over, maar weet je? Ik kan zelf enorm genieten van mijn werk. En ik hoop naar hartenlust vele mensen met mij.






Link naar interview met Erlinde uit 2009:
viewtopic.php?f=20&t=108




Heb je ook een vraag aan Erlinde? Stel hem hier!

***
Agnes Frijlink

Nee hoor geen directe vragen.
Wel een vaststelling, dat in het gehele (goede) interview het 'plezier' doorklinkt!
Ook een optimistische instelling en nog veel meer, dat te samen maakt Eus en haar werk compleet!!
Het nadenken over iets als de 'slierten' of die op ieder schilderij aanwezig moeten zijn is een positieve ontwikkeling.
Beste Eus, met plezier over jou en je werk gelezen je bent zo goed bezig! ga zo door!

met een collegiale groet,

Je forumgenoot Henk

Dankjewel Henk, voor je ontzettend lieve reactie; ik ben er erg blij mee!

Ook met het interview, ik herken me er op alle fronten in terug. Nogmaals dankjewel Agnes!

leuk interview Erlinde, en nog veel succes met je verdere vrolijke schilderkunst

Fijn interview en heel herkenbaar EUS. En ook hier : geen vragen, maar misschien is het nu wel de juiste plaats en tijd om er hier een kleine persoonlijke toets aan toe te voegen.
Bedenk daarbij wel: als je in een spiegel kijkt zie je niet jezelf, maar hooguit het beeld dat op je eigenbeeld lijkt....U bent dus gewaarschuwd!

Nou, vooruit met de geit (ook al zo´n héérlijk dier, Erlinde..)

Mede dankzij haar incasseringsvermogen, tolerantie en inzet heeft EUS een grote dosis mensenkennis en niet in de laatste plaats ook zelfkennis verworven; en ze gebruikt dat overdadig in haar werk.
In de eerste confrontatie met haar werk zie je mensen soms even een stapje achteruit doen; letterlijk en figuurlijk. Want haar werk is in die grote formaten zo overmatig duidelijk door de strakke contouren, de herkenbare vormen en sprekende kleuren. Soms kan het zelfs een tikkeltje intimiderend zijn.
Ensceneringen die ze kiest behoeven nooit enige toelichting; ze spreken gewoon voor zichzelf en tonen vooral: herkenbare humor en plastisch plezier in smeuige verf.

Als je goed naar haar voortvarende werken kijkt, en gelukkig mogen we dat op exto vaak beleven, dan valt op dat EUS zeer sterk is in het vangen van karaktereigenschappen.
Ze weet dat ogen de spiegels van de ziel zijn en de ogen van haar beesten zijn dan ook altijd in hoge mate sprekend en nagenoeg perfect. Dat moet betekenen dat ze heeft leren doorzien hoe je die kenmerkende blikken kunt gebruiken voor je expressieve doel.
Natuurlijk haalt ze op een aandoenlijke manier de karaktereigenschappen van mens en dier lekker door elkaar.
Niet dat ze ermee rommelt; integendeel, ze weet juist heel precies en met genuanceerde toets de fijne snaartjes te raken. En dat maakt haar werk zo rijk van smaak.
Waarschijnlijk maakt dat haar werk voor velen zo herkenbaar en aansprekend.

Vergeet niet dat die ¨vermenselijking¨ de afgelopen vijftig jaar een belangrijk element is geworden in de motivatie van de mens om met dieren bezig te zijn. Dieren die uitsluitend voor produktie doeleinden worden gehouden, dat wordt in toenemende mate als een bedenkeljke activiteit ervaren. En dat is niet zelden geheel terecht, vermoedt deze ervaringsdeskundige.
Het werk van EUS is een spiegel van vooral positieve menselijke wederwaardigheden.
Mag ik u, uiteraard geheel ten overvloede, nog even fijntjes wijzen op de persoonlijke wijsheid aan het begin van dit verhaaltje...?

Eus is beresterk aan het worden met haar beesten en ze komt steeds dichter bij ¨het beest in de mens¨ op haar geheel orginele wijze. Haar ouder werk toont veel meer karikaturale trekken. Karikaturen zijn overdrijvingen en die zijn voor haar steeds minder nodig, want ze raakt nu vaak feilloos treffend onze roos zonder overdrijving.
Details van ogen, vacht, houding en expresie zijn nu vele malen sterker geworden; ze heeft zelf veel dieren en weet ook anatomisch hoe de verhoudingen en structuren moeten zijn en aanvoelen.
Misschien dat daarom die slierten haar in haar werk ook steeds meer in de weg zitten.

Wat haar werk betreft heeft EUS overigens weinig aanmoedigingen nodig ze is hoogproduktief zonder dat ze inboet aan zeggingskracht. Een extra veer in de extremiteiten vindt ze echt niet nodig; maar soms moet het toch wel eens hardop gezegd worden:
EUS is gewoon een heerlijk mens en maakt prachtig werk.
Waren we allemaal maar alvast zover...

Groetjes Peter

Peter, hier heb ik geen woorden voor. Voel me lamgeslagen op een bijzonder prettige manier.

En Ria; ook dankjewel

Ja, maar de laatste jaren gaat men teveel neigen naa verheerlijking van dieren...zie de extreme aandacht op Faceboek....mensen die niets te vertellen hebben, hebben het steeds over hun puppies en kittens, nesten vol. Men houdt minder van wilde dieren of men wil ze toch steeds weer temmen. De Indianen zeiden dat de blanke alles heeft uitgeroeid heeft in Ameriak wat wild was, van bisons (bijna0, prairiewolven, wolven, om ze te vervangen door tamme koien en schapen...

Hiermee wil ik geen afbruek doen aan je werk, hoor Eus. Het is prachtig hoe je het schildert en ik vind dit ook erg geavanceerd vergeleken met je oude werk. De ogen spreken (ons aan).

Dee bontindustrie wilde Gaia voor het gerecht slepen omdat deze poster de consument bedriegt zegt ze, ze zorgen namelijk goed voor de nertsen,,,ze worden niet mishandeld voor se gevild worden.

Het is mens- en dier-onterend hoe wij met leven omgaan Alann. Een afstomping van eerbied en respect, zo is hoe ik het zie. Het is goed om dat aan de kaak te stellen en naar buiten te brengen.

Maar hoe kun jij weten dat mensen die het over hun puppies/kittens hebben, zich geen zorgen maken en vol afschuw reageren over wat er met andere dieren gebeurt? Er is zóveel aan de hand, dat het een onmogelijke taak is om je overal voor in te zetten.

En vaak is het nog steeds zo; hoe dichter bij huis, hoe meer het je raakt. Zaak is om jezelf aan een kritisch onderzoek te werpen hoe je bv je inkopen doet. Het vlees wat je koopt, de kleding die je draagt etc. Ik ben niet heiliger dan de paus, maar ik zie wel dat posters als deze, me doen beseffen dat er een hele hoop mis is en dat men uit onwetendheid verkeerde keuze's kan maken.

Probeer niet te generaliseren, dat is te makkelijk en tegelijkertijd te kortzichtig en doe je de deur dicht om te kijken naar de nuances die zo belangrijk zijn in het leven. Daarentegen; blijf elkaar wijzen op de eigen verantwoordelijkheid en dat wat er mis is... dan hoop en geloof ik in beterschap.

maar eerlijk is eerlijk .............het grootste BEEST is toch altijd weer de mens

De interesse in puppies en kittens is buiten prporties, je ziet hoe ze huisdieren vermenselijken, door e kleertjes aan te schaffen, etc, en staan dan in rep en roer als een kunstenaar voor een foto een kat in de lucht gooit.

Tja... daar hebben we het elders al eens eerder over gehad. Ik schilder dieren, in allerlei situaties, maar heb geen behoefte om in een schilderij bv doodgeknuppelde zeehondjes te laten zien. Of een angstig dier die het slachthuis binnen wordt gebracht.

Met de vermenselijking bedoelde Peter iets totaal anders dan jij het nu naar voren brengt.

wat is vermenselijking?,.. in tegenstelling tot mensen zijn dieren nooit wreed, haatdragend, waanzinnig, ze verpesten de wereld een stuk minder, - dus laten we ze niet vermenselijken
beter zouden we zelf meer moeten 'verdieren' -

je verdiepen en stilstaan bij een dier; koe, hond, vogel,.. alles wat leeft - en kijken en voelen, ervaren - en het weergeven/verbeelden - dat is niet vermenselijken -
het gaat over contact,

dat contact heeft ook nadelen,.. ik werd er vegetariër van

Temmen, domesticeren, clonen tot het bonsaidiertjes zijn to meet the humans needs, is vermenselijken tot in de treure.

Volgens mij bedoelde Peter niet de dieren met -vermenselijking-, maar de mensen zelf.

Volgens mij kan Peter dat zelf het beste uitleggen.

Verdieren; die komt in het nieuwe woordenboek

De door mij gebezigde term ¨vermenselijken¨ leidt kennelijk tot enige misverstanden.

Duurde even voor ik reageerde; moest er gewoon even op broeden;
En met deze term gebruik ik meteen ook een verbale ¨verdierlijking¨ zoals we die soms in overdrachtelijke zin gebruiken. Overigens is een dergelijke term voor niemand ooit een beletsel om die toch te gebruiken.
Maar zodra iemand er echt broedgedrag van zou maken natuurlijk wel: dat zou afwijkend en ongewenst gedrag kunnen worden genoemd en misschien zelfs aantasting van de menselijke integriteit....


Zeker heeft Alann een stevig punt als het over dierenmishandeling gaat, en ook daarbij bestaan meer of minder duidelijke situaties. Nertsen fokken om hun pels betreft bijv. direkt ook de veel complexere discussie die de gehele intensieve veehouderij en voedselproduktie aangaat. Ik ga dat nu niet verder uitdiepen; daar is elders genoeg over te vinden.

Met Agnes voel ik sterk mee als ze zegt: ¨..in tegenstelling tot mensen zijn dieren nooit wreed, haatdragend, waanzinnig, ze verpesten de wereld een stuk minder, - dus laten we ze niet vermenselijken. Beter zouden we zelf meer moeten 'verdieren'...¨

Alann zegt heel scherp en duidelijk: ¨Temmen, domesticeren, clonen tot het bonsaidiertjes zijn to meet the humans needs, is vermenselijken tot in de treure¨.
Hieruit spreekt grote en eerlijke verontwaardiging; mijns inziens geheel terecht!

Ik zei het al: de door mij gebezigde term vermenselijken kan aaanleiding zijn tot enige misverstanden. Waar zit nu de angel?

Zodra de mens dieren gebruikt voor doeleinden die de integriteit van een dier aantasten gaat men altijd over een streep.
Voor veel mensen gaat men dan meteen ook over DE (enige) streep, maar ook daarvoor bestaan argumenten die het soms een stuk genuanceerder maken. Denk bijv. aan de discussie over proefdieren.
En ook die discussie ga ik hier nu niet uitdiepen.

Waar gaat het dan hier werkelijk over:
Kun je een schilderwerk waarbij gebruik wordt gemaakt van elementen van ¨vermenselijking¨ aanduiden als aantasting van integriteit van een dier?
Het antwoord hierop is een simpel: neen.

Ter vergelijking:
Een toneelstukje mag nog zo overtuigend zijn, het blijft een verbeelding en geen uitgevoerde realiteit, net zoals bij een cartoon ook alleen iets aan de kaak wordt gesteld zonder het uit te voeren. Daarom vind ik de ophef over de Deens cartoons (Mohammed met een lontje) ook onbenullig en getuigen van gebrek aan relativeringsvermogen.
Zoals mijn hierboven gebruikt woordje ¨broeden¨ een verbale ¨verdierlijking¨ is, waar niemand zich aan hoeft te storen, zo zijn de schilderwerken die ¨vermenselijking¨ verbeelden niet meer dan een picturale ¨vermenselijking¨. En daarmee wordt de integriteit van dieren niet aangetast, en is deze niet in het geding en wordt ook niet gestimuleerd.
Maar is daarmee wel onderwerp van onze aandacht.....en daar gaat het bij dergelijk juist schilderwerk wel om.

Zelf maakte ik ooit een schilderijtje (Kis: zie hieronder ) voorstellend een zeelt met een menselijk mondje en oog, om aan te geven hoe mooi en aandoenlijk ik een zeelt eigenlijk vind.
En zodra ik in mijn vijver de zeelten werkelijk ga voorzien van maskertjes etc, mag u mij er terecht op aanspreken dat ik daarmee de integriteit van mijn zeelten aantast. Tot die tijd mag iedereen blijven lachen om Kis.

Het vermenselijken van dieren in de praktijk (aankleden, brilletjes...vul maar in ) betreft altijd in zekere mate het aantasten van hun integriteit, maar dit onderwerp gebruiken in een schilderij vind ik juist heel erg positief omdat het helpt de mensen de ogen te openen of de beeldvorming van mensen te verrijken. Het brengt de mens dichter bij het dier, zonder het dier aan te tasten.
Het mag (en zal) niet worden gezien als stimulans om dergelijke zaken echt met dieren te gaan ondernemen. Net zomin als dat geldt voor de veel verbeelde zaken in films of toneelstukken.

Hopelijk is mijn standpunt hiermee iets minder aanleiding tot misverstanden.
En verder voel ik me weer als een Kis in het water.....!

Met je eensm Peter. Maar het zit ook in de taal...zo dom of zo koppig als een ezel, of zo vies als een varken...zo cute als een katje, of lief en trouw als een hond. WIst je trouwens dat de 'beste vriend' van de mense eginelijk de oorzakk is van dat mensen een hartaanvallen ontwikkelden. Het virus vaan d }e hond voor die conditie zou zijn overdgedragen sinds die 2 samenwoonden. Maar kijk naar hoe men katjes en hondjes bekijkt en looft op het net...maar men mag wel lachen om dit...

Inderdaad belachelijk. Zo blijven dieren slachtoffers; zelfs als het er soms nog leuk uit lijkt te zien.
Stel je voor dat wij door de dieren worden ingesmeerd met pek....en veren....zelfde toch? En die hebben daar dan nog echt alle reden toe.

Dankjewel Peter, voor je uitleg. Je hebt het niet beter kunnen uitleggen...

Mag ik hier even reclame maken? Door de stichting Mundikat, organisator van o.a. grote Internationale Kattententoonstellingen, ben ik gevraagd met nog 10 andere kunstenaars, werk van katten tentoon te stellen tijdens de beurs die a.s. zondag 9 december plaatsvindt in MartiniPlaza in Groningen.

http://www.martiniplaza.nl/evenementen/ ... mundikat-2

Speciaal voor deze tentoonstelling heb ik een aantal nieuwe katten geschilderd: