Naam: Ed Hanssen
Woonplaats: Nunhem
Opleiding: Teken- en schilderlessen bij Pantaleon Hajenius, Oriëntatiecursus kunstacademie bij Krien Clevis, Beeldhouwcursus bij Edwin Maas, Academie Beeldende Kunsten Maastricht.
Discipline: Schilderen, tekenen, mixed-media en momenteel ook installaties en film/video.
Website: http://edhanssen.exto.nl




Kun je iets vertellen over je inspiratie(bronnen)?
Mijn inspiratie is redelijk breed. Ik kan door een uitspraak, dromen, een beeld op tv, een gedicht, een ervaring van psychische en/of fysieke aard geïnspireerd raken.
Ook bepaalde kunstenaars zijn mijn inspiratiebron.
Het werk van Jasper Johns is voor mij altijd interessant geweest. Met name zijn seriematige werk van vlaggen, landkaarten, cijfers en letters, zijn streepjes-schilderijen…wat een kleurkracht, experimenteerdrift en controle. Vasthouden aan het concept. Geweldig. Iets pakken, er iets mee doen en er vervolgens iets anders mee doen, zou zomaar ook mijn lijfspreuk kunnen zijn. Maar ja, het is de zijne.
Howard Hodgkin vormt ook een inspiratiebron. Het kleurgebruik en het gevoel dat hij weet over te brengen met een eenvoudige penseelstreek. Met weinig heel veel zeggen. De zuigende werking van bepaalde schilderijen, hebben op mij een onweerstaanbare uitstraling. Tijdens een expositie van zijn werk in De Pont in Tilburg, kreeg ik maar geen genoeg van een bepaald schilderij en ging ik echt met pijn in mijn hart naar huis. Het was lang geleden dat ik zo ontroerd was door een schilderij… het was liefde op het eerste gezicht.
Een programma over borstkanker heeft geleidt tot een reeks schilderijen en tekeningen/collages over de vernietigende werking van deze vreselijke ziekte.
De dementie van mijn moeder heeft mij jarenlang bezig gehouden, niet alleen haar verzorging, maar ook de schilderijen die daaruit zijn voortgekomen. Tot het moment dat er niks meer in mij zat: leegte.

Werk je volgens een bepaalde methode?
Ik heb vaak een vertrekpunt in gedachten: dit wil ik ongeveer maken.
Vaak heb ik een schilderij al gedroomd voordat het ontstaan is.
Tijdens het schilderen val ik wel eens in slaap. Ik neem dan als het ware even afstand van het schilderij en bekijk het als een toeschouwer i.p.v. een maker. Zodra ik weer wakker ben geworden weet ik vaak precies wat ik aan het schilderij moet veranderen. Terwijl je droomt, verwerkt jouw geest hetgeen die dag de revue is gepasseerd, dus ook het schilderij. Ik kan daarna weer fris en uitgerust, doelbewust schilderen en tekenen. Dat voelt voor mij heel erg prettig.
Een basis is dus aanwezig als ik aan een schilderij begin, maar ik laat mij verder vaak leiden door het schilderij en dan kan er vaak iets verrassends ontstaan.
Maar ik bedenk ze soms ook helemaal van tevoren. Een echte vaste werkmethode heb ik dus niet. Dat is naar mijn mening ook goed, omdat je anders teveel vastroest in een bepaalde manier van denken en doen.
Het maken van installaties dwingt mij tot een andere manier van denken, immers het ruimtelijk aspect komt om de hoek kijken. Daarnaast is er sprake van een andere vorm van uitvoeren, andere materialen. Dat is boeiend.
Film/video zorgt voor een meer gestructureerd werken. Dat is ook heel erg prettig. Ik ben dan ook heel blij dat ik die twee disciplines heb ontdekt voor mezelf en ik zal ze zeer zeker gaan uitdiepen.


Welk werk is voor jou belangrijk/neemt een speciale plek in?
Als eerste denk ik dan aan een schilderij uit 2006 inzake de dementie van mijn moeder. Het is een grijs schilderij met een contourlijn van een gezicht zonder neus. In het “hoofd” heb ik met houtskool, pastel en acryl de chaos in haar hoofd proberen te vangen, naast de langzame verdwijning van 3 ovalen die symbool staan voor haar kinderen. Het is op mijn extosite opgenomen in de groep “De afgewende blik.”



Behalve dat schilderij is er nog een werk uit deze groep dat mij nog steeds heel erg aanspreekt. Het is een schilderij met acryl, pastel, vitrage en jute. In de jute is een “hand” geschilderd die boven haar “hoofd” zweeft, als ware het ter bescherming. Toen ik tijdens een expositie in Beek en Donk, tekst en uitleg moest geven over mijn werk aan leerlingen van de basischool, kreeg ik het te kwaad toen ik dat schilderij toelichtte. De tranen stonden in mijn ogen en ik had een brok in de keel.
Tijdens een andere expositie werd iemand die zich nogal groot voordeed, ontzettend stil en klein toen hij hoorde waar het schilderij en de hele reeks over gaat. Het kwam bij hem ontzettend hard binnen. Iemand anders voelde de schilderijen tijdens een expositie en kreeg er kippenvel van. Het feit dat anderen net zo geraakt kunnen worden door jouw schilderijen is echt geweldig. Ze voelen de pijn en de liefde, de energie.
Als laatste uit die reeks springt voor mij ook “Jumping towards freedom” er uit. De terugkeer van de kleur vormt een wezenlijk onderdeel in dit schilderij en het feit dat de “armen” vastzitten aan de zijkant van het schilderij. Loslaten kun je willen, zoveel je wilt, maar loskomen gaat niet lukken: de geestelijk bagage van een mens draagt hij/zij altijd met zich mee.
Daarnaast spreken werken uit de “kanker”-reeks mij zeer aan. Ik probeer kanker bespreekbaar te maken door mijn schilderijen. Ze zijn tijdens de Kunstschouw in juni in Renesse te zien.
Een oud academisch werk uit 1999 raakt mij ook nog steeds. Dit werk springt eruit vanwege de kleur- en materiaalcombinatie(grijzige olieverf/reflecterende acrylverf/houtskool) en de opmerkingen van de toenmalige docenten. Zij waren van mening dat ik klaar was om de academie te verlaten met een diploma. Ze konden mij niets meer leren(niet hautain bedoeld, het is wat werd gezegd….) Ik heb echter het laatste jaar toch afgemaakt, omdat ik de reis met mijn medestudenten was begonnen en deze ook met hen wilde afsluiten.


Ik maak uit je verhaal op dat gevoel een zeer belangrijk aspect is, zowel voor je eigen vertrekpunt als wat het later met de beschouwer zal doen.
Over de trofee! Soms draag je ze, soms lijk je zelf gevangen te zitten tussen de horens. Wat betekent de trofee met betrekking tot het gevoel? Verwijst de trofee naar iets, is dit een knipoog of is de trofee maatschappijkritisch?
Voor mij is gevoel inderdaad een belangrijke factor. Mijn gevoel in ieder geval en het gevoel van de toeschouwer ook. Echter dat laatste is moeilijker te beïnvloeden, men voelt het of men voelt het niet.
Ik kan en wil niet zomaar een leuk schilderijtje maken. Zulk soort schilderijen hebben voor mij geen toegevoegde waarde, als ze niets “zeggen”. Nietszeggende schilderijen hebben voor mij geen bestaansrecht. Ik wil iets zeggen met mijn schilderijen. Mijn schilderij moet iets teweeg brengen bij mensen, maar vooral bij mijzelf. Ik moet tevreden zijn over mijn eigen werk, liefst ook nog na jaren. Elk schilderij heeft zijn eigen historie: het maakproces enerzijds en het moment in tijd waarin het gemaakt wordt. Het is een weergave van jouw bestaan. In zekere zin kun je dus stellen dat ik meer voor de eeuwigheid probeer te schilderen. Niet uit grootheidswaan, maar omdat ik iets meen te moeten vertellen middels mijn schilderijen, over mijn leven, hoe nietig dat ook mag zijn. Een schilderij is een ontmoetingsplaats, een hangplek voor de toeschouwer en de maker en het schilderij/kunstwerk. Hier ontstaat een misschien wel woordenloze dialoog, een spreken in stilte.



Mijn reeks “Trofee” behandelt het thema bedrog. De gehoornde man staat symbool voor de bedrogen echtgenoot. Mensen die in vroeger tijden (en wellicht ook nu nog steeds) jagen, hangen hun trofeeën aan de muur. “Kijk eens wat ik heb neergeschoten!!” Ik vervang het gedode wild door kunst. Ik maak onderscheid tussen mensen die kunst kopen/lenen/huren omdat ze dat kunstwerk mooi/goed vinden en mensen die kunst kopen vanwege de beleggingswaarde. Wat mij betreft zijn de desbetreffende kunstwerken dan trofeeën, maar bij de eerste groep omdat ze het kunstwerk vanuit hun hart bekijken en bij de tweede groep omdat ze het bekijken vanuit een graaicultuur. Als iemand kunst koopt vanuit de laatste gedachtegang, dan ben ik daar niet zo over te spreken, omdat de liefde voor dat kunstwerk overschaduwd wordt door het idee van geldelijk voordeel willen behalen. Kunst komt vanuit het hart, niet vanuit de beurs. Op die manier wordt in mijn gedachtegang de kunst bedrogen en is kunst de bedrogen echtgenoot. Ik heb mijzelf hoorns gegeven aangezien ik mezelf als kunstenaar zie en daardoor mede bedrogen word. De reeks vertoont een bepaalde ontwikkeling, als je ze in een bepaalde volgorde zet. Het begint met het schreeuwende gehoornde zelfportret als verzet tegen het idee van de bedrogen kunst(de kunst als gevangene van de maatschappij) en eindigt met de hoorns als restant van de kunstenaar. Als het ware een vorm van berusting. Berusting omdat kunst de wereld niet (meer) verandert.
Een van de schilderijen uit de reeks bestaat uit een drieluik. Het drieluik als symbool voor het kruis. De gehoornde kunstenaar en diens kunst zijn als het ware aan het kruis genageld. De gehoornde kunstenaar is een martelaar geworden.
Deze reeks is dus maatschappijkritisch te noemen.


Ben je fulltime kunstenaar?
Nee, ik ben geen fulltime kunstenaar. Ik combineer het kunstenaarschap met het ambtenaarschap. Als je een beetje ADHD bent, lukt dat best . Ja, het bestaat: een ambtenaar met ADHD!!!
Ik heb een aantal jaren lessen gegeven aan regionale tekenscholen en particuliere schilder- en tekengroepen. Op een gegeven moment was ik alleen nog maar bezig met mijn werk en het lesgeven. Die combinatie was toen moordend. Aan schilderen en tekenen kwam ik helemaal niet meer toe. Ik heb toen het lesgeven opgegeven.

Ik sta niet op markten. PUNT!!! Ik heb een bloedhekel aan kunstmarkten en wat daar voor door wenst te gaan. De bagger die ik op zulke markten aantref is in mijn ogen hemeltergend. Meestal echt amateuristisch, niet doordacht of gevoeld werk dat men met 15000 in een dozijn maakt. Ik doe de goedwillende amateur te kort, door het amateuristisch werk te noemen. Ik wens daar niet tussen gevonden te worden met mijn werk. Mijn werk is mij daar te dierbaar voor. Of het er te goed/slecht voor is laat ik anderen over. Ik kan het emotioneel niet verkroppen om mijn werk tussen die zooi te hangen in een of ander armetierig marktkraampje dat voor teveel geld is gehuurd en vervolgens ook nog het onnozele commentaar van de doorsnee bezoeker aan te moeten horen. Nee, ik bedank voor die twijfelachtige eer. En nee, ook dit is niet hautain bedoeld! Ik zou willen dat degenen die meedoen aan dat soort markten zich eens achter de oren gaan krabben en eens gaan KIJKEN naar wat er daadwerkelijk wordt aangeboden aan het publiek. Wil jij daartussen hangen/staan? Nee, toch? Als je heel eerlijk bent.




Galerie 3G te Sittard vertegenwoordigt mijn schilderijen. Een prachtige heldere galerie met geweldig lieve galeriehouders met smaak. Dat zeg ik niet vanwege mijn schilderijen, maar omdat je dat afleest aan alle andere werken die daar worden geëxposeerd en hoe ze worden tentoongesteld! Met ruimte en echte liefde voor al de kunstwerken. Van wie dan ook.
In België zijn een aantal schilderijen opgenomen in de collectie van vzw Kunst In Huis, een soort van kunstuitleen.

Momenteel ben ik nog geen lid van een kunstgroep/collectief. Wel doe ik vaker mee aan groepsexposities, zoals o.a. Droomreis. Een geweldig mooi initiatief van de Stichting Creator, met Exto als mede sponsor.

Ik organiseer mijn eigen exposities en als deze bevallen bij de galeriehouder dan krijgt de expositie een vervolg. In juli en augustus is mijn werk te zien in een galerie in Sint Truiden. De galeriehouder heeft mij uitgenodigd en dus heb ik mezelf niet hoeven aanmelden.

Vorig jaar heb ik zelf een groepsexpositie georganiseerd genaamd “Kunst op 10” te Schimmert: 10 kunstenaars op een hoeve. Tevens was er een kunstroute aan gekoppeld. Een hell of a job, maar zo leuk om te doen!! Je leert er een andere kant van kunst kennen: het organiseren, vergaderen, budgetten, reclame maken, kunstenaars uitzoeken, noem maar op.

Ik breid mijn netwerk uit door het exposeren in groepsexposities, mijn exto-website, mijn vermeldingen op diverse andere websites, het bezoeken van exposities en aldaar met kunstenaars en galeriehouders in gesprek raken. Tevens heb ik veel email-contact met buitenlandse kunstenaars. Mond-tot-mondreclame blijkt de meest waardevolle reclame te zijn, ondersteund door een website.


Hoe ben je bij Exto terecht gekomen?
Via een kunstenares die ik in 2004/2005 heb ontmoet op een kunstbeurs in Eindhoven. Zij was er zeer over te spreken en het was een gratis site.
Haar naam en werk ben ik vergeten, Exto niet…

Exto bevalt goed, hoewel ik moet toegeven dat mijn deelname aan het forum sterk verminderd is de laatste jaren. Dit komt deels door de herhaling van thema’s die aan de orde worden gesteld. Het komt regelmatig voor dat, als ik het forum bezoek, ik vragen zie die ik 5 jaar geleden ook heb gelezen. Dan haak ik vrij snel af.
Daarnaast was er een tijd van balloteren door kunstenaars. Dat was leuk om te doen, voor een tijdje althans. Tevens werd er nog wel eens stevig taalgebruik gebezigd, soms lachwekkend, soms diep bedroevend. Ik had er op een gegeven moment echter geen zin meer in en was er klaar mee.
Nu kijk ik nog maar sporadisch op het forum.
Mijn eigen site moet ook weer nodig eens bijgewerkt worden, zodra ik er de tijd voor wens vrij te maken.

Mijn extosite fungeert als hoofdsite. Ik sta wel vermeld op diverse andere (inter)nationale websites zoals, xposure, Saatchi, Sanesociety en nog talloze andere websites waarvan ik niet eens de namen meer weet!
Ik ben tevens met mijn kunst vertegenwoordigd op Facebook.
Zoals reeds vermeld kom ik nog wel eens op het extoforum, maar lang niet meer zoveel dan voorheen.





Heb je ook een vraag aan Ed Hanssen, stel hem hier!


Agnes Frijlink,