Naam : Marion Vriens
Woonplaats : Roosendaal
Opleiding : 2005-2009 AKV - St. Joost deeltijd Beeldende Kunst te Den Bosch 2004-2004 Traject, AVANS Hogeschool St. Joost Breda/Den Bosch
Discipline : Beeldhouwen en installaties
Website : www.marionvriens.com



Op mijn vraag wie of wat Marion inspireert kreeg ik een zeer uitgebreid antwoord. Vooral vrouwelijke kunstenaars zijn een inspiratiebron voor haar. De volgende namen passeerde de revue, Marléne Dumas (1953–heden), expressionistisch schilder uit Zuid Afrika, de Belgische Belinde de Bruykere (1964-heden) Beeldhoudster vooral om hun inhoud, uitdrukking en emotie. De Bredase toneel- en film schrijfster Maria Goos (1956–heden), de uit Deurne afkomstige kunstenares Rini Hurkmans (1954–heden) vooral wat betreft hun thematiek m.b.t. de alledaagse relaties en thema’s zoals verlies, rouw en moederschap. Thema’s waar ik ook mee bezig ben in mijn werk. Maar ook Rodin (1840–1917), de Franse beeldhoudster Camille Claudel (1864–1943), de Duitse Käte Kollwitz (1867–1945) en de Franse Niki de Saint Phalle (1930-2002) vooral de Nana’s en de Tarot Garden van haar zijn inspiratie bronnen van Marion.

Marion hoopt ooit nog met huizen of ruimtes aan de gang te gaan omdat dit haar bovenmatig intrigeert. Maar in haar huidige werk is het trouwens juist de actualiteit van alledag die haar het meest inspireert. Thema’s van Marion refereren heel vaak aan Bijbelse verhalen maar ook Griekse tragedies of sprookjes. Het zijn de thema’s in haar werk die gaan over menselijke waarden, gevoelens, angsten maar ook over liefde en compassie.

Als Marion aan het werk gaat heeft ze meestal al een bepaald beeld van wat ze gaat maken. Tegenwoordig maakt ze in toenemende mate werk voor een specifieke locatie. Een enkele keer alleen, dan weer in combinatie met een andere kunstenaar. Maar steeds moet haar werk weer een stap verder gaan als haar vorige werk. Bij voorkeur werkt ze met een expositievoorstel voor een specifieke locatie, meestal een beschrijving van haar idee en foto’s van eerder werk waar ze op door wil gaan.

Een voorbeeld hiervan was dat ze samen met kunstenaar Peter Baaijens een maand aan de gang is gegaan in een leegstaand kantoorpand. Hier ontstond het Project “Work in Progress”. Hij werkte vanuit het materiaal, papier, structuur en lijn. Marion met kranten, op zoek naar een manier om met de kranten een nieuwe betekenis te creëren. Het resultaat was dat hij een machine, een tafel, lamp en een mobiel maakte en daar tussendoor kwamen de beelden van Marion overal vandaan zoals achter de verwarming,



uit een kast, kruipend tegen een tafel, onder losse kranten uitkruipend en uit het plafond. Hierdoor ontstond het thema “Tevoorschijn komen”. Verder nog meer over dit project.

Marion kijkt vooral naar de mogelijkheden van de ruimte of wat ze tegenkomt. Haar beelden bouwt ze op een frame van hout, ijzerdraad of gaas. Daarna bekleed ze deze met papier en/of textiel. Tijdens het proces past ze het werk aan totdat de goede compositie is gevonden. Tijdens het plaatsen is er nog ruimte om de beelden aan te passen aan de ruimte. Het is erg bepalend voor het totaal beeld hoe het werk zich verhoud tot de ruimte en ander werk. Het liefst richt ze een expositie dan ook zelf in. Hoewel er ook een keer haar beeldengroep

“Familie”



in een leuke variant werd weggezet, door de organisatie.

Marion begint vanuit een bepaald idee, ontwikkelt dan het werk zelf en dan ontstaat en groeit het beeld of de groep. Maar een belangrijk punt vindt Marion de basiscriteria; het doorontwikkelen van haar eigen werk en het uitdrukking geven aan wat haar bezig houd. Maar ook de kwaliteit van haar beelden o.a. door materiaalgebruik, constructie en de uitdrukking (lichaamstaal) en bij voorkeur locatiespecifiek exposeren.

Marion heeft zelf drie werken uit gezocht die belangrijk voor haar waren/zijn.

“Allerzielen Nu”



Dit was een project in samenwerking met kunstenares Nicole Linders op begraafplaats Zegestede te Roosendaal. Zij zijn daarvoor in gesprek gegaan met een aantal ouders over het verlies van hun zuigeling. Hier is deze installatie uit ontstaan. Een regenboog van stof die de verschillende kinderveldjes met elkaar verbind en een sculptuur met daarop de namen van de overleden kinderen. Ook hadden we een ontmoetingsplaats gecreëerd bij deze kindergraven. Dit was een project in het kader van gedenken. Na afloop hebben Marion en Nicole nog contact gehad met ouders en over hoe zij dit hadden ervaren.

“Gouden Kooi”



“Fantasie of realiteit” als project. Dit was een belangrijk project voor Marion. Dit omdat het een project is wat zich nog steeds door ontwikkelt. Dit komt door de gesprekken en de communicatie over en weer en de reflectie van bezoekers op dit project. Het werk gaat over de angsten in de maatschappij onder andere bij ouders. Dit uit zich door een erg beschermend optreden tijdens de opvoeding. Bescherming tegen deze “Boze maatschappij”. Maar dit gaat dan wel ten koste van allerlei “vrijheden”. Dit heeft ze vertaald in de “Gouden Kooien”. Ze zien er duur en gedeeltelijk ook organisch uit. Ze zijn ogenschijnlijk mooi maar eigenlijk zijn het angstaanjagende kleine ruimtes. De kinderen zijn tegelijkertijd vertederend maar ook zijn ze gevangen. Het zijn de verschillende tegenstellingen in ieder sculptuur. Dit wordt nog eens vergroot door de herhaling. Het plan bestaat om er nog twee kooien bij te maken. Dan wordt het een grote installatie die in zijn geheel geëxposeerd kan worden. Het is dus een belangrijk werk voor Marion omdat ze op haar gevoel voor het eerst een maatschappelijk thema in een meer algemene context naar voren heeft weten te brengen. Een nieuwe stap in haar oeuvre.

Het laatste werk is het project

“Work In Progress“



Een project waarin ze samen met Peter Baaijens heeft gewerkt aan de invulling van de ruimte. Het was dan ook een belangrijke werkmaand voor Marion. Mede omdat ze zichzelf een opdracht had gegeven. Snel werken, eenvoudig werken en niet de duurzaamheid voorop stellen. Het mocht namelijk vergankelijk zijn volgens haar. Dit heeft voor haar verrassende ontdekkingen opgeleverd. Ze had een manier ontdekt om haar beelden meer te abstraheren. Deze vluchtigheid wil Marion ook in haar andere werk zien vast te houden. Dit is een manier van werken die ze graag op andere locaties wil herhalen.

Ik vroeg Marion ook naar het persoonlijke element en de maatschappelijke visie in haar werk. Marion is sinds twee jaar actief als beeldend kunstenaar. Daarvoor, tot op heden, werkte ze in de welzijnssector zowel beleidsmatig als uitvoerend. Ze leidde daar diverse projecten op het gebied van jeugd en onderwijs. Bovendien is ze ook moeder en werkende vrouw. Ook in een tijd dat werken niet vanzelfsprekend was. Ze volgt daarom ook de actualiteit. Als buurvrouw, vriendin en vanuit de projecten spreekt ze veel mensen. Mensen vertellen hun verhaal en ze denkt soms een tijdje met hen mee. Op deze manier verzamelt ze indrukken. Maar op een goed moment merkte ze dat de inhoud in haar werk wel met haar eigen geschiedenis te maken had. Het werk dat ze maakt refereert aan de levensfase waarin ze zelf zit of onderwerpen die ze zelf meegemaakt heeft en waarden die ze belangrijk vind. Tegelijk gaat het over actualiteiten in de maatschappij en daarmee ook vaak algemene universele thema’s.
Een van haar eerste beelden,

het "Farc" beeld,



ging over de keuzes die een dochter maakt en waar je als ouders mee geconfronteerd wordt. Het verhaal van de Nederlandse die bij de Farc beweging in Colombia gaat. Ze schrijft in haar eigen woorden het volgende over dit beeld. “Aan dit verhaal zaten voor mij zoveel elementen die confronterend waren; de positie van de ouders, de keuze van de dochter, de mening van Colombianen, de onomkeerbaarheid van de keuze, de politieke implicaties voor Nederland. Ik merkte dat ik geen partij kon kiezen. Zelf was ik op dat moment ook moeder van kinderen die voor belangrijke beroepskeuzes stonden in hun leven. En ik vind het belangrijk als ouder het kind onvoorwaardelijk te steunen. Maar ik ben er zelf ook nog. Wat doe ik als de keuze van het kind tegen mijn eigen principes in gaat. Kan ik ze dan blijven steunen? Ik vind het belangrijk contact te houden met mijn kinderen. Hoe gaat dat als ze dingen doen waar ik niet achter kan staan? Die en andere tegenstrijdigheden kwamen samen in dat beeld.”

Ik stelde ook een vraag over de wedstrijd “Roosendaal over 200 jaar”. Dit was een wedstrijd waarbij om een visie op de stad over 200 jaar gevraagd werd. Elementen die ze daarin verwerkt heeft zijn, diversiteit van cultuur en leeftijd, dynamiek in de stad, groen en medemenselijkheid – aandacht voor de ander in de teksten die in de lucht zweven: bijv. “Hallo hoe gaat het met je”. De complexiteit en gelaagdheid in de gebouwen en het materiaalgebruik. De gebouwen zijn overigens hedendaagse gebouwen die over 200 jaar cultureel erfgoed zouden zijn. Dus ook behoud van hedendaagse waarden en cultuurgoed. Ze heeft deze wedstrijd gewonnen.



Wethouder van Cultuur van de gemeente Rooesendaal de heer Peter Uytdehage, overhandigd Marion het blik waarin een foto van haar en een afbeelding van het winnende werk is gedaan welke in de kluis van museum Tongerlohuys de komende 200 jaar wordt bewaard.

Een werk van Marion sprak me erg aan namelijk dat van de

"Knielende vrouw",



Dit beeld heeft ze gemaakt ten tijde van de economische crisis. De krant die ze hiervoor heeft gebruikt is het “Financieel dagblad”. Met teksten over economische recessie, dreiging van bankproblemen en oplossingsrichtingen over versobering, anders met middelen omgaan, duurzaamheid. Ze schrijft over de totstandkoming van dit beeld het volgende: “De figuur is letterlijk van kranten en gaas gebouwd, hergebruik van materialen. Zit op haar knieën, gedwongen tot verandering? Devotie? Het kan allebei. Het is ook heel groot. Maatschappelijke knelpunten kunnen eveneens groot worden. Buiten dat vond ik het ook spannend om eens een grote figuur te maken… Het idee voor de figuur was er eerlijk gezegd eerst en de inspiratie voor de inhoud kwam bij het beplakken van de huid en de selectie van de teksten. Sommige teksten (reclames, rouwadvertenties) absoluut niet en anderen prominent zichtbaar”.

Marion ontdekte dat beelden die vanuit een bepaalde inhoudelijke intentie gemaakt worden dat ook overbrengen op de kijker. Ook die inhoudelijke laag gaat een rol spelen. En dat is dan ook wat haar in werk van anderen en oa. Marlène Dumas en Rini Hurkmans erg aanspreekt.

Kracht en onmacht komen ook vaak terug in haar beelden. In haar eigen woorden omschrijft ze het als volgt; “In de grootste ellende is er vaak nog een sprankje kracht. Het is dan ook de kunst die kracht tevoorschijn te krijgen en zo te ondersteunen zodat mensen de wereld weer aankunnen. Het positieve blijven zoeken”!

Met betrekking tot haar toekomstplannen wil ze eerst nog een paar jaar veel vrij werk maken om zo zichzelf verder te kunnen ontwikkelen. Ook wil ze verder met Herdenk en Gedenkbeelden en buitenbeelden maken in opdracht.
Daarnaast exposeren om in dialoog met bezoekers geïnspireerd te worden voor de verdere ontwikkeling van haar werk. In de toekomst hoopt ze meer met kunst bezig te mogen zijn om zo op termijn haar welzijnsprojecten te kunnen overdragen aan anderen.

Marion is parttime kunstenaar en heeft daarnaast een parttime baan waarin ze projectmatig aan welzijnsprojecten werkt. Momenteel als manager van een Centrum voor Jeugd en Gezin.

Marion wordt niet door een galerie vertegenwoordigd. Ze geeft zelf aan dat ze daar nog te kort voor bezig is als kunstenares. Ze hoopt wel dat op termijn een galerie het zakelijke deel van haar overneemt. Ze heeft een paar keer op kunstmarkten gestaan maar dat is niet haar ‘ding’. Ze werkt het liefst in opdracht of vrij.

Vanaf 6 augustus tot en met 11 september is werk van Marion te zien bij de internationale zomerexpositie "Furn’Art" in het Landhuis op de grote Markt in Veurne, België.

Marion is lid van stichting "KuBra" een collectief van ongeveer 100 Brabantse kunstenaars die regelmatig exposities organiseert. Momenteel de snelst groeiende en zeer actieve groep van Exto. Ook gaat dit collectief in de nabije toekomst andere activiteiten ontwikkelen.

Daarnaast is ze lid van het "Beeldend Kunstenaars Collectief Roosendaal"; 36 kunstenaars die in meer of mindere mate actief zijn om in de regio West Brabant exposities te organiseren en projecten te realiseren. Met hen heeft ze het project in leegstaande panden opgezet. Ook houden ze jaarlijks een kunstmanifestatie in Heerle/Kruisland.

Marion is via internet behoorlijk actief. Ze is te vinden op“Het Virtuele Museum” "Beeldspot", en YouArt

Ook is ze lid van "BKK" , de "Nederlandse Kring van Beeldhouwers" (NKvB) als aspirant-lid en "BKKC"

Soms organiseert Marion zelf eens een expositie maar ook wel samen met anderen. Ook wordt ze soms uitgenodigd. Marion geeft verder aan dat ze een actief netwerkster is waardoor steeds meer mensen haar werk kennen. Ze is dan ook op verschillende sociale netwerken te vinden. Door op de naam te klikken komt u rechtstreeks op haar sociale netwerkpagina’s

"Facebook"
"LinkedIn" en tot slot
"Twitter"

Marion is via een collega kunstenaar bij Exto uitgekomen. Het bevalt haar erg goed omdat er steeds vernieuwing in zit en omdat ze haar website eenvoudig kan veranderen en dat dan ook zelf kan doen. Dat vindt ze heel erg belangrijk. Exto is daarom dan ook haar hoofdsite.

Het forum bezoekt ze zelden of nooit. Daar vind ze volgens eigen zeggen de tijd niet voor.

Heb je nog een vraag aan Marion stel hem hier;

Peter Hendriks

Dank voor het interview Peter. Ik krijg leuke reacties. groet Marion

Bedankt voor je reactie Marion. Ik heb het dan ook met veel plezier geschreven. Fijn dat je leuke reacties krijgen.