Toon onbeantwoorde berichten | Toon actieve onderwerpen



Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 6 berichten ] 
 Interview met Catherine Pineau 
Avatar gebruiker

Berichten: 4747
Naam: Catherine Pineau
Woonplaats: Den Haag
Opleiding: keramische technieken SBB Gouda, diverse workshops
Discipline: keramische beelden

Bijlage:
Werk_in_uitvoering_bij_Kunstchouw_Zeeland_2010.jpg
Werk_in_uitvoering_bij_Kunstchouw_Zeeland_2010.jpg [ 95.28 KiB | 3013 keer bekeken ]



Wie of wat inspireert jou in je werk?
Ik put mijn inspiratie uit vele, vaak toevallige bronnen. Enkele voorbeelden kunnen dit illustreren.
Bij Brancusi bewonder ik de schijnbare eenvoud, de driedimensionale lijnen. Een soort van vanzelfsprekendheid. Een toevallige houding van mijn dochter heeft geleid tot enkele beelden waarin wellicht zijn invloed terug te vinden is.

Bijlage:
Berusting.jpg
Berusting.jpg [ 89.41 KiB | 3013 keer bekeken ]


Enkele door de zee versleten schelpjes of botjes gevonden op een strand in Senegal zijn de aanleiding geweest voor verschillende beelden, onder meer mijn potsculpturen.

De natuur is ook een onuitputtelijke bron van inspiratie en van verwondering. Geologische gelaagdheid, kiezelstenen, moskleuren en schors. Mijn zakken puilen wel eens uit na een wandeling: steentjes, zaadjes, takjes… Ik moet me vaak inhouden, maar ja, dit verzamelde Henri Moore ook. Dan heb ik het nog niet over gedolven klei die tot ergernis van mijn gezinsleden in de kofferbak een plaats moet vinden, omdat dat mogelijkerwijs als grondstof voor glazuurproeven kan dienen.

Werk je volgens een bepaalde methode?
Van mijn dichte vormen wordt vaak gedacht dat ze massief zijn of uitgehold. Ze zijn echter opgebouwd met rolletjes klei. Hierbij moet je niet te snel te werk gaan en steeds wachten tot de klei wat harder is om verder te gaan, anders klapt het in elkaar. Zo ontstaat de vorm onder mijn handen.

Voor ingewikkelde beelden maak ik wel eens een klein kleimodel om de belangrijke lijnen te bepalen. Het opbouwen gebeurt niet altijd vanaf wat de onderkant van het uiteindelijke beeld zal zijn. Regelmatig wordt het werk gedraaid om verder te gaan. Het is belangrijk vanaf het begin de vorm strak te houden. Ik verfijn het door te slaan, klei af te schrappen of toe te voegen.

Voor de “lapjesvazen” laat ik eerst lapjes klei wat drogen. Vervolgens rol ik ze over klei dat minder droog is, zodat er scheuren ontstaan. Soms gebruik ik kleisoorten van verschillende kleuren. Ze moeten wel op elkaar zijn afgestemd en over het algemeen dezelfde stooktemperatuur hebben, anders kun je tot vervelende ontdekkingen komen bij het openen van de oven. De op deze manier verkregen plakken monteer ik daarna in leerharde staat aan elkaar. Spleten en uitsparingen breng ik bewust aan. Later benadruk ik vaak de doorleefde huid door dunne lagen glazuur.

Bijlage:
lapjesvazen.jpg
lapjesvazen.jpg [ 82.19 KiB | 3013 keer bekeken ]


Reliëf breng ik soms aan door repen klei of door de oppervlakte met gereedschap te bewerken. Allerlei spullen kunnen trouwens als gereedschap dienen, ook stukken schelp, schroeven, kapotte onderdelen … Er wordt flink gerecycled in huis.

Als het beeld gevormd is, laat ik het langzaam drogen. Soms wel een aantal weken. Daarna wordt het een eerste keer gestookt rond 1000 graden. Na deze biscuitstook volgt het glazuren en daarna de glazuurstook rond 1060 of 1140 graden (aardewerk) of 1240 graden (steengoed). Deze temperaturen hangen af van het type klei dat ik heb gebruikt en van de glazuur die ik toepas.

Keramiek maken is omgaan met aarde, water en vuur. De vormeloze klei omvormen tot eigen gemaakte solide objecten. Als keramiste voel ik me net een alchemist op zoek naar goud. En dat goud bereik je als de vorm en de huid perfect op elkaar passen en elkaar versterken. Onder huid versta ik de textuur, de kleur, de diepte, de eventuele glans... Dit wordt mede bepaald door het glazuur.

Ik gebruik geen kant en klare glazuren maar stel ze zelf samen. Steeds op zoek naar bijzondere effecten doe ik veel proeven. Mijn voorkeur gaat over het algemeen uit naar het matte of naar een zachte glans. Vaak breng ik verschillende glazuren over elkaar heen. Het uiteindelijke resultaat hangt mede af van de dikte van iedere laag. Het gebeurt regelmatig dat ik meerdere keren glazuur en dus meerdere keren stook totdat ik tevreden ben. Of totdat het kapot gaat omdat ik teveel de grenzen van het materiaal heb gezocht.

Vaak denken mensen dat mijn werk van steen is gemaakt. Dit beschouw ik dan maar als een compliment. Het vreemde is dat velen teleurgesteld lijken als ze horen dat het keramiek is. Dit snap ik dan niet; alsof het hierdoor minderwaardig zou zijn. Ik ben er juist trots op, op mijn zelfgemaakte stenen!


Welk werk is voor jou belangrijk/neemt een speciale plek in?
Ondine, het eerste beeld dat ik naar aanleiding van een toevallige houding van mijn dochter maakte. Dat raakte me en laat me niet los. Dit beeld kon in verschillende posities worden geplaatst, maar niet rechtop. Nu heb ik gekozen voor naar mijn idee de meest intrigerende positie.

Bijlage:
ondine.jpg
ondine.jpg [ 94.88 KiB | 3013 keer bekeken ]


Ondine betekent waternimf in het Frans. Doordat dit beeld ook wel eens werd geassocieerd met een zwaan, kwam ik op het idee van Leda, die matwit is geglazuurd. In haar houding, staande, is mijn uitgangspunt herkenbaarder.

Bijlage:
Léda.jpg
Léda.jpg [ 92.68 KiB | 3013 keer bekeken ]


Ook heeft het met een zoektocht naar mijn identiteit als vrouw te maken. Door de reclame, televisieseries en andere media worden vrouwen steeds geconfronteerd met een soort ideaalbeeld waaraan weinigen kunnen voldoen: (ziekelijk) slank, jeugdig, vlot… Uit onderzoek blijkt dat het groeiende aantal (jonge) vrouwen en meisjes dat aan eetstoornissen leidt, hiermee samenhangt. Ze krijgen door deze invloeden een negatief zelfbeeld.

Ik verzet me tegen de dictatuur van het gepolijste uiterlijk. Mij gaat het niet om de weergave van een mooi, sexy vrouwenlichaam. Wat maakt dat een vrouw als vrouw wordt gezien? In vloeiende lijnen tracht ik het vrouwelijke uit te drukken. Los van gelaatstrekken, borsten, enz. Er is trouwens vaak nauwelijks een lichaam te herkennen. Het kunnen aanraken, aaien is belangrijk. Met de vingers de contrasten tussen glad en ruw, het korrelige, de onregelmatigheid voelen. Daarin speelt voor mij het materiaal, keramiek, een belangrijke rol. Ook het fragiele ervan. Ik zie dan ook niet in waarom, zoals men soms suggereert, het gieten in brons een meerwaarde zou hebben.

Heb je ook een eigen favoriet bij je nieuwere werk – en waarom?
Ik denk hierbij aan een beeld dat ik nog niet op mijn site heb geplaatst. Waarom het favoriet is, weet ik niet; ik ben nog niet zo ver dat ik het los kan laten.

Bijlage:
Mijn_laatste_beeld_-_detail.jpg
Mijn_laatste_beeld_-_detail.jpg [ 96.1 KiB | 3013 keer bekeken ]


Dit beeld hoort evenals Elle bij een nog niet vermeld (sub)thema “gesluierd, ontsluierd”. Deze beelden zijn trouwens anders opgebouwd dan de meeste van mijn vrouwenfiguren, met van tevoren versneden stukken klei die ik assembleer. Je kijkt er doorheen. http://pineau.exto.nl/site/kunstwerk/14328941_Elle.html

Je moet weten dat ik negen jaar, tot mijn vijftiende, in Algerije heb gewoond. Vrouwen liepen er meestal geheel gesluierd in een witte laken, de haïk. Vaak waren alleen de ogen, soms alleen één oog, te zien. Ik had een van hen kunnen zijn. In hoeverre herkennen we onszelf in een ander, de ander in ons?
Dit sluit aan bij de zoektocht waar ik het eerder over had. Al ontbreekt een sluier, zijn ons uiterlijk en lichaam eigenlijk ook niet een schild, een masker? Wie schuilt er echt achter?
“Je est un autre” (Ik is een ander), scheef Arthur Rimbaud. In hoeverre kennen we onszelf? Er zijn situaties waarin we met verbazing kijken naar onze eigen reacties, die kloppen dan niet met ons zelfbeeld.
Ik nodig graag uit verder te kijken dan de oppervlakkige waarneming.

Agnes: In Ruinen exposeerde je o.a. een vijftal 'Megalieten' (zoals je ze noemt). Op de site leg je de term uit, maar dit is een term, als ik het juist heb, die je naderhand aan deze beelden hebt gegeven. Dat is interessant! Hoe benoemde je deze beelden zelf eerst?
Ik gaf ze nog geen verzamelnaam! Op megalieten kwam ik doordat iemand vroeg of ik geïnspireerd werd door prehistorische beelden, zoals die van Filitosa op Corsica (http://www.filitosa.fr/fr/statues-menhirs.html. Dat was niet zo en ik heb pas later deze plek bezocht. Toen begreep ik deze associatie en besloot deze beelden megalieten te gaan noemen. De menhirbeelden daar hebben echter geen opening.

Op een gekke manier was ik het meest geboeid door dat vijftal; de megalieten hebben een soort oervorm – het is een archaïsch beeld; alsof een vorm wordt herkend - die we al eeuwenlang meedragen. De vorm verwijst (doorgaans) niet naar een voorwerp, of een mens, en toch gaat het ergens over. Hoe ben je zelf tot deze vorm gekomen? Is dat per toeval, na veel zoeken, of heb je ergens dit idee opgedaan?
Hoe ik daarop kwam, weet ik niet meer. Door hun massieve en solide indruk zijn de megalieten de tegenhangers van mijn lapjesvazen, waar onregelmatige randen, scheuren en gaten kwetsbaarheid oproepen. In beide type beelden herken ik mezelf: enerzijds lapjes die aan elkaar zijn geplakt (steeds moeten aanpassen aan een nieuwe omgeving in mijn jeugd) maar anderzijds ook het streven mezelf te blijven en er als één blok te staan. Zo mogelijk zonder monolithisch te denken!

Bijlage:
Anonyme.jpg
Anonyme.jpg [ 85.17 KiB | 3013 keer bekeken ]


In deze megaliet zag ik wel iets, maar dat is voorspelbaar: een vogel. Je geeft dit werk echter de naam 'Anonyme'. Zou je de titel kunnen verklaren, en daarbij de ondertitel “enigmatisch?, verontrustend?”?
Mijn eerste megalieten hadden de vorm van een driehoek, rustend op een van de (platte) hoeken, zoals je ziet op deze foto:

Bijlage:
Bij_het_Koorenhuis_Den_Haag_2000.jpg
Bij_het_Koorenhuis_Den_Haag_2000.jpg [ 53.6 KiB | 3013 keer bekeken ]


Het beeld op de voorgrond op deze foto plaatste ik eens ondersteboven en toen ontstond voor mij het beeld van een hoofd. Bij mij heeft het een meditatieve werking. Dit heeft geleid tot uitvoeringen waarbij de driehoek op een van de kanten rust. Een hoofd, met beide benen op de grond. Ik kan me echter wel voorstellen dat je er een vogel in ziet.
Anonyme had ik eerst geen naam gegeven. Op mijn site stond dus “zonder naam” en zo kwam ik op anoniem. Nog steeds iets met identiteit. Sommigen vinden dit beeld indringend, voelen zich niet op hun gemak. Heeft het met de vorm, de kleuren of iets anders te maken? Iemand associeerde dit beeld ooit met een hoofd dat schreeuwt, de mond wijd geopend. De vragen “enigmatisch?, verontrustend?” zijn eigenlijk gericht aan de toeschouwers. Ik ben benieuwd wat de lezers van dit stuk ervan vinden. Ik zou het leuk vinden als ze hun reactie in het in het gastenboek op mijn site plaatsen.


Ben je fulltime kunstenaar of heb je ook nog werkzaamheden buiten de kunst – zo ja: welke? Geef je les/workshops?
Ik ben ook (freelance) vertaalster naar het Frans. De werkdruk is heel fluctuerend en het is moeilijk te concurreren met (grote) vertaalbureaus die, door de eenzijdige nadruk op lage tarieven en snelle levering, bewerkstelligen dat vertalingen steeds meer als een soort standaardproduct worden gezien. Veel opdrachtgevers beschouwen het vertalen als een sluitpost en men beseft zelden dat het geen automatisch proces kan zijn, dat inzicht in de materie en continuïteit belangrijk zijn. Maar ja, dat is een andere discussie.
Deze twee activiteiten weerspiegelen verschillende kanten van mij. Samen zorgen ze voor een balans in mijn leven. Les of workshops geef ik niet.


Sta je op markten en/of word je door een galerie vertegenwoordigd?
Deelname aan markten en andere kunstevenementen stelt me in staat om reacties van anderen op mijn werk te horen en te zien. Zo stevende, bij een kunstmarkt in Den Haag een paar jaar geleden, een vrouw op Ondine af. Zonder een woord te spreken, omhelsde ze haar, bleef even in deze houding, aaide haar, deed enkele stappen naar achteren, glimlachte, knikte instemmend en vertrok. Ik weet niet wat ze voelde, maar deze herinnering koester ik.
Ik word niet vertegenwoordigd door een galerie.

Ben je lid van een kunstgroep of collectief, hoe uit zich dat?
Sinds het begin november ben ik proeflid van Zône, een collectief dat een galerie voor toegepaste kunst in Leiden runt. Daar stel ik nu tentoon: organische vazen en schalen, doosjes en hangers. Ieder van ons staat twee dagen in de maand in de galerie en we delen de kosten. Het is een mooie formule; er is trouwens nog ruimte voor nieuwe leden. We vergaderen regelmatig. Ik verwacht uitwisseling van ideeën, inspiratie en synergie, maar het is net begonnen.

Organiseer je je eigen exposities of wordt dat voor je geregeld?
Uit deelname aan evenementen en de contacten die dan ontstaan, vloeien wel eens nieuwe mogelijkheden voort. Ik probeer me te beperken tot locaties die me qua uitstraling een goed gevoel geven.

Op welke manier breid jij je netwerk uit?
Via de contacten die ik leg bij exposities. Eigenlijk heb ik de neiging om me op de achtergrond te houden. Misschien moet ik toch ook op een bepaald moment aan Facebook denken.

Hoe ben je bij Exto terecht gekomen en hoe bevalt dat?
Ik was al een tijdje over een keramieksite aan het nadenken. Eerder had ik meegewerkt aan een site voor een vertalersvereniging en het was me duidelijk geworden dat je van te voren heel goed moet nadenken over de structuur enz. Toen stuitte ik bij toeval op een extosite, ben me gaan verdiepen in de mogelijkheden en heb gretig gebruik gemaakt van het duidelijke stramien dat Exto biedt.

Fungeert je extosite als hoofdsite of is het extra?
Het is mijn hoofdsite. Hij is makkelijk te onderhouden en ik ben er heel tevreden mee.

Ben je wel eens op het extoforum?
Af en toe, maar ik reageer niet veel. Ik beperk me tot het volgen van wat me direct raakt. Anders ben je dagen alleen hiermee bezig. Wel lees ik soms discussies over een bepaald onderwerp bijvoorbeeld bij Kunst en kunstenaars. Via het forum ben ik een aantal keren op expositiemogelijkheden gekomen.




Heb jij ook een vraag aan Catherine? Stel hem hier!

Agnes Frijlink,

_________________
Alles kan........, in principe...


Bericht: #1
24 nov 2010 12:14
Profiel
Avatar gebruiker

Berichten: 12165
Woonplaats: ermelo
Mooi om je zo ietsje beter te leren kennen Catherine en boeiend je verhaal over je inspiratiebronnen.
Tot ziens!

_________________
De kleinste afstand tussen twee mensen is een glimlach :)


Bericht: #2
24 nov 2010 14:00
Profiel

Berichten: 29
Dank je voor je reactie. Het is grappig hoe een verhaal ontstaat als je geïnterviewd wordt. Er komen dan dingen naar boven die ergens in je hoofd sluimeren, maar die je niet zo snel met anderen deelt.

Leuk dat je mijn "vriend" op Facebook wilde worden. Net nadat het interview was afgerond, besloot ik de stap maar te wagen. Het was het laatste duwje dat ik nodig had. Tot de volgende expo waar we elkaar weer tegenkomen of "tot Facebook"!

Catherine


Bericht: #3
24 nov 2010 19:12
Profiel
Avatar gebruiker

Berichten: 3266
Woonplaats: olst-wijhe tussen deventer en zwolle
Hallo Catharine

Boeiend vind ik het om te lezen: jouw interview.
dank voor het kijkje in jouw leven en werk.

_________________
SCHILDERIJEN GALERIE JOKE PROPER

Het geschilderde beeld is niet zozeer belangrijk, de gedachtenstroom die het beeld oproept is dat wel l


Bericht: #4
24 nov 2010 21:54
Profiel WWW
Avatar gebruiker

Berichten: 1181
Hallo Catherine. Mooi interview. Mooie foto's, boeiend werk


Bericht: #5
24 nov 2010 22:14
Profiel
Avatar gebruiker

Berichten: 7737
Woonplaats: france
salut Catherine boeiend om je op deze manier wat beter te leren kennen.


Bericht: #6
25 nov 2010 07:00
Profiel WWW
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 6 berichten ] 


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 2 gasten



Zoek naar:
Powered by phpBB