Naam: Caroline Westerhout
woonplaats: Veldhoven
opleiding: Reproductieteken Opleiding van het Grafisch Lyceum
discipline: Olieverf
website: http://www.carolinewesterhout.nl


Wie of wat inspireert jou in je werk?
Mijn eigen ik. Lekker egocentrisch haha.
Nee serieus, het zijn vooral de dingen uit mijn dagelijkse leven, die mij inspireren. En dan nog specifieker, de dingen die mij op dat moment bezighouden.
Mijn werken groeien dan ook met intuïtieve gedachten die ik krijg tijdens het schilderen. Dat klinkt een beetje vaag maar dat zijn die gedachten meestal ook.
Ik denk vaak in metaforen en die pas ik ook toe in mijn werken. Kleine details die voor mijzelf iets verklaren; een kleur, een uitdrukking, een aanvulling of juist het weglaten van elementen. Soms, of misschien wel vaker, zijn het domme, vluchtige gedachten waardoor ik me laat sturen, waardoor ik iets doe of laat. Vaak heb ik niet eens in de gaten waardoor ik me laat leiden, maar dat wordt me naderhand wel duidelijk. Al blijft het dan lastig uit te leggen…

En het menselijk lichaam an sich inspireert me. Ik hou van de uitdrukking die een lichaam aan kan nemen, de huid en hoe ik die vormen kan met verf en kleur. Ik wil graag dat de huid leeft en dat het anatomisch klopt. Ik kijk voor dat laatste als het ware door de huid heen. Dat probeer ik althans.
Alles aan het lichaam is boeiend maar handen fascineren me op één of andere manier telkens het meest. Omdat het lastig schilderwerk is vermoed ik, en dus een uitdaging blijft. Het vrouwelijk lichaam heeft daarbij mijn voorkeur omdat de poses qua uitdrukking ongekend zijn, wat met een mannelijk lichaam toch anders ligt, in mijn beleving. Daarbij houd ik meer van de huid dan van spieren. Dus tja.

Qua kunstenaars inspireert Jenny Saville mij het meeste, met haar kleurgebruik en techniek. En te vaak laat ik me inspireren door werken van verschillende kunstenaars, waardoor ik mijn eigen stempel nog te weinig op mijn werk druk, voor mijn gevoel.
Maar sinds kort, zeer kort haha, ben ik mezelf aan het aanleren om van a tot z helemaal mijn eigen ding te doen en vooral niet te willen kunnen wat anderen zo voortreffelijk doen. Hopelijk schijnt dat ook door in mijn toekomstige werk en komt er daardoor meer lijn in mijn eigen werk. Maar de valkuil om me te veel te laten inspireren is tegelijkertijd misschien ook wel een gift. Doordat al die invloeden aan me blijven kleven en telkens in kleine mate terugkomen, maakt dat mijn werk gevarieerder.
Ik wil ook niet telkens met hetzelfde aankomen. Een serie? Het lukt me niet. Zodra ik op een werk wil doorborduren komen er weer andere ideeën naar boven. En zo blijf ik doorgaan…

Werk je volgens een bepaalde methode?
Meestal wel ja.
De inspiratie begint als ik een bepaalde houding op het doek wil zetten. Een idee; een gevoel dat ik op dat moment uit wil drukken, of een titel waar ik een beeld bij zie. Ik maak vervolgens foto's, meestal van mijzelf, omdat ik nu eenmaal altijd voor handen ben en ik tegelijkertijd het beste weet wat ik wil en hoe ik dat wil. Vervolgens zet ik dat idee op een doek, zonder dat ik op dat moment weet hoe het uit gaat pakken. Veranderingen aan het originele idee ontstaan dan ook ter plekke. Het gevolg kan zijn dat ik meerdere lagen uitwerk omdat mijn gevoel erbij telkens verandert, of omdat ik tijdens het schilderen weer andere, of in mijn ogen betere, ideeën krijg.
Een andere keer mis ik de inspiratie van het concept en wil ik toch schilderen. De ene keer komt daar wat moois uit, de andere keer niet.

Welk werk is voor jou belangrijk/neemt een speciale plek in?
Meerdere werken spreken mezelf aan, om verschillende redenen. Maar nu ik moet kiezen, kies ik 'Life' uit 2007.

Ik was zo idioot mijn werkelijke verdriet te fotograferen en dat uit te werken en telkens als ik het werk bekijk, voel ik weer wat ik op dat moment voelde. Het is dus best een sterk persoonlijk beeld te noemen.
Ik heb meermaals gehoord dat het indringend maar niet al te mooi is om naar te kijken, omdat het enkel verdriet uitstraalt, maar juist daarom blijft het voor mijzelf leven.

Agnes: Je werk is soms – als ik zo vrij mag zijn – nogal passioneel. Een aantal elementen komen daarin steeds terug, zoals het hoofd en de hand (die draagt, streelt of wellicht ook verwondt). Het werk 'Personal Jesus' laat, in tegenstelling tot jouw gekozen werk 'Life', geen gezicht zien: het gezicht gaat schuil achter een hand. Er wordt de suggestie gewekt dat deze hand bloed veroorzaakt.


Het werk 'Desperate' laat ook geen gezicht zien.
Wat het hoofd moet zijn, wordt door de handen vastgehouden,of afgeschermd.

Mijn vraag gaat over beide werken, over beide zou ik graag iets weten over de achtergronden en/of betekenis. Speciale vraag is: is er een verband, een connectie tussen de werken?

Ten eerste, nee er is geen verband tussen de twee werken, behalve de logische dan.
‘Personal Jesus’ gaat over de helende hand van jezelf. Ik ben rooms katholiek van huis uit maar ik geloof niet, meer. Hoewel, ik heb nooit werkelijk geloofd in de god die de kerk voorschrijft.
Ik geloof wel in mijn eigen god, my own personal jesus dus.
Iets of iemand die om mij heen zweeft en met mij alleen meeleeft. Die schim kan mij helen maar ook beschadigen. Het is maar net wat je eigen gedachte is en hoe je met jezelf omgaat. It's all in the mind of the beholder.

Desperate is een eerder werk. Daarbij is de gebondenheid de grootste gedachte geweest. Ik hou mijn hoofd vast alsook mijn hart. Met verdriet loopt men doorgaans niet te koop. Zeker niet als het iets onbenulligs lijkt te zijn, in vergelijking met groot leed bedoel ik dan. Ook als ik alleen ben betrap ik me er op dat ik mijn gezicht verberg. Alsof ik het zelf niet wil zien. Alsof het er niet mag zijn.

Ben je fulltime kunstenaar of heb je ook nog werkzaamheden buiten de kunst – zo ja: welke?
Ik ben parttime postbezorger. Helaas, want zonder dat baantje zou er helemaal weinig brood op de plank komen. Maar het is en blijft natuurlijk ook handig en gezond, om regelmatig sportief bezig te zijn, naast het vrij bewegingsloze schilderen.

Geef je les/workshops?
Nope

Sta je op markten en/of word je door een galerie vertegenwoordigt?
Ik ben nog altijd op vrijblijvende plaatsen aan het exposeren, dus nee.

Ben je lid van een kunstgroep of collectief, hoe uit zich dat?
Nee, ik werk ook het beste in mijn uppie. Het allerliefst met niemand in mijn buurt zelfs, want zodra er iemand naast me staat, lijkt er een stuk vrijheid te verdwijnen.
En multi-tasken staat niet in mijn woordenboek. Gezellig (willen) zijn en goed werken gaan voor mij dus niet goed samen.

Organiseer je je eigen exposities of wordt dat voor je geregeld?
Ik organiseer niks zelf haha. Nee eerlijk, ik ben daar zo verschrikkelijk laks in. En slecht. En ook te onzeker voor. Ik heb echt wel iemand nodig die mij vertelt dat mensen op mijn werken zitten te wachten en daar enige moeite voor willen doen. Ik hou mijn netwerk ook te slecht bij, daardoor. Ik voel het vaak als een last om mensen uit te nodigen.

Op welke manier breid jij je netwerk uit?
via facebook en hyves.

Hoe ben je bij Exto terecht gekomen (en hoe bevalt dat?)
Ik ben ooit op een kunstbeurs geweest en heb daar een kaartje van Hélène Terlien meegenomen. Daarop stond het exto adres en daardoor heb ik mijzelf dus ook bij exto aangemeld. En daar heb ik geen moment spijt van gehad. Ik heb meerdere werken via de site verkocht, soms zelfs ongezien en ik krijg ontzettend veel reacties via exto.

Fungeert je extosite als hoofdsite of is het extra?
Ik heb geen andere site. Heb wel vaker het plan om een andere site te maken, of te laten maken, maar daar blijft het dan ook bij.

Ben je wel eens op het extoforum?
Ja, zeer regelmatig. Ik kijk, lees en leer daarbij wel meer dan dat ik mee schrijf.


Heb je een vraag aan Caroline? Stel deze hier.


Agnes Frijlink

He Caroline,

vind jouw werk juist steeds herkenbaarder worden als van jou...gewoon, door je wijze van schilderen.
Misschien wel door de handen, of het toepassen van decoratieve elementen die ik er persoonlijk juist bij vind passen.
Dat maakt het zo herkenbaar
ik denk ook dat dat iets heel authentieks is van jouw...niet een opleuken van het werk maar het zit er gewoon in, het hoort erbij, het is de tegenhanger van dat intense persoonlijke gevoel, het is de buitenkant die altijd meespeelt voor het totale plaatje. Misschien zijn het de verzachtende omstandigheden.
Je wilt de emotie laten zien maar je maakt ze wat toegankelijker. Het ritme in een patroon zorgt nl. vaak voor geruststelling
iig.....gewoon blijven doen. (m.i. dan)

en wat betreft netwerken......heb je het interview van vorige week gelezen? Zeker iemand die je van tips en richtlijnen kan voorzien.

Dankjewel Rian. X

en nogmaals thnx.. ik ga naar jouw tip kijken..

Hallo Caroline,

Duidelijke uitleg van jou in dit interview en volg je al een poosje. Je nieuwsbrief krijg ik ook.
Je werk boeit mij enorm en je geeft er een eigen identiteit aan. Chapeau!

Dankjewel Adri.
Leuk om te lezen...

Ik ben een echte fan van je. Mooi werk!